به گزارش سینماتک، فیلم The Mosquito Bowl ساخته پیتر برگ، کارگردان آثار اکشن و جنگی همچون Lone Survivor و Battleship، داستان چهار ستاره فوتبال دانشگاهی را دنبال می‌کند که پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، آینده ورزشی خود را کنار می‌گذارند و به تفنگداران دریایی آمریکا می‌پیوندند. این اثر نتفلیکس تلاش می‌کند از دل خشونت جنگ جهانی دوم، روایتی درباره فداکاری، رفاقت و بهای انسانی جنگ بیرون بکشد؛ اما در نهایت، هیاهوی نبرد بر عمق داستان غلبه می‌کند.
گای لاج، منتقد ورایتی، معتقد است فیلم از نظر لحن و نگاه به جنگ فاصله زیادی با آثاری مانند The Thin Red Line ساخته ترنس مالیک دارد. در حالی که فیلم مالیک با نگاهی شاعرانه و ضدجنگ به رنج سربازان می‌پردازد، اثر برگ بر برادری نظامی، استقامت بدنی و نمایش بی‌وقفه خشونت تأکید می‌کند. نتیجه، فیلمی است که جنگ را جهنمی و ویرانگر نشان می‌دهد، اما هم‌زمان از نمایش کشتار به‌عنوان ابزاری برای برجسته‌کردن قهرمانی شخصیت‌هایش بهره می‌برد.
چهار ستاره فوتبال در میدان جنگ
داستان بر اساس رمان تاریخی پرفروش باز بیسینگر در سال ۲۰۲۲ ساخته شده است. عنوان فیلم به مسابقه فوتبالی اشاره دارد که در شب کریسمس سال ۱۹۴۴ در گوادال‌کانال برگزار شد. در این مسابقه، بازیکنان مستعد فوتبال که برای خدمت نظامی به جبهه آمده بودند، در قالب دو هنگ از لشکر ششم تفنگداران دریایی آمریکا مقابل یکدیگر قرار گرفتند.
فیلم می‌کوشد به این مسابقه معنایی فراتر از یک رقابت ورزشی بدهد و آن را به نمادی از رفاقت و انسانیت در دل جنگ تبدیل کند؛ اما به اعتقاد لاج، مسابقه نهایی آن‌قدر که انتظار می‌رود اهمیت دراماتیک پیدا نمی‌کند. این بخش با سرعتی غیرمنتظره می‌گذرد و در مقایسه با صحنه‌های خونین نبرد، تأثیر عاطفی چندانی ندارد.
چهار شخصیت اصلی شامل جان مک‌لافری با بازی نیکلاس گالیتزین، تونی بوتکوویچ با بازی ری نیکلسون، دیو شراینر با بازی تام فرانسیس و باب باومن با بازی بیل اسکاشگورد هستند. با وجود تفاوت‌های جزئی در رفتار و خلق‌وخو، شخصیت‌ها به‌قدری شبیه یکدیگر نوشته شده‌اند که به‌سختی می‌توان هویت فردی آن‌ها را به خاطر سپرد. فیلم فرصت کافی برای پرداختن به ترس‌ها، تناقض‌ها و زندگی درونی این مردان فراهم نمی‌کند.
خشونت بصری؛ نقطه قوت و ضعف فیلم
پیتر برگ برای بازآفرینی تجربه نبرد، از تصاویر کم‌رنگ و سرد، دوربین پراضطراب، تدوین تهاجمی و طراحی صدای کوبنده استفاده می‌کند. فیلم‌برداری ژاک ژوفره و موسیقی گروه Explosions in the Sky، فضای خشن و فرساینده جنگ را تشدید می‌کنند. سبک بصری اثر یادآور Saving Private Ryan است، اما با شدت و اغراقی نزدیک به بازی‌های ویدئویی.
این رویکرد از نظر حسی تأثیرگذار است و مرگ و جراحت را بی‌پرده به تصویر می‌کشد؛ بااین‌حال، تکرار مداوم صحنه‌های خونین باعث می‌شود مهارت‌های فنی فیلم جای شخصیت‌پردازی را بگیرند. بازیگران توانمند نیز عمدتاً در حد اجرای نقش‌هایی باقی می‌مانند که فضای چندانی برای نمایش پیچیدگی‌های روانی در اختیارشان نمی‌گذارند.
قهرمان‌سازی نظامی و تناقض‌های اخلاقی
یکی از انتقادهای اصلی لاج به فیلم، گرایش آن به ستایش میهن‌پرستانه ارتش و تفنگداران دریایی آمریکاست. دیالوگ‌هایی که ساختار نظامی را با تیم فوتبال مقایسه می‌کنند، می‌کوشند میان قدرت ورزشی و توانایی جنگی پیوند برقرار کنند، اما اغلب بیش از آنکه معنا یا عمق داشته باشند، شعاری به نظر می‌رسند.
فیلم در عین تلاش برای نشان‌دادن فساد اخلاقی ناشی از جنگ، به اندازه کافی با زبان نژادپرستانه شخصیت‌های آمریکایی درباره ژاپنی‌ها مقابله نمی‌کند. همچنین، نمایش سربازان ژاپنی و صحنه‌های اعدام یا خودکشی آیینی آن‌ها بدون زمینه‌پردازی کافی، به پیچیدگی اخلاقی داستان لطمه می‌زند. قهرمانان فیلم بارها از کشتن دشمن سخن می‌گویند، اما اثر به‌ندرت به پیامدهای روانی یا پشیمانی احتمالی آن‌ها بازمی‌گردد.
جمع‌بندی نقد ورایتی
The Mosquito Bowl از نظر فنی فیلمی قدرتمند و از نظر نمایش آشوب میدان نبرد اثری تأثیرگذار است؛ اما شخصیت‌های کم‌عمق، گفت‌وگوهای شعاری و نگاه ساده‌شده به قهرمانی نظامی مانع شکل‌گیری یک درام جنگی ماندگار می‌شوند. مسابقه فوتبالی که قرار است نقطه اوج داستان باشد، در نهایت بیشتر به مکثی کوتاه میان خشونت‌ها شباهت دارد تا رویدادی با وزن انسانی و تاریخی چشمگیر.
به‌نوشته گای لاج در ورایتی، فیلم در تلاش برای ستایش برادری نظامی و نمایش وحشت جنگ، از پرداختن جدی به تناقض‌های اخلاقی و تجربه فردی سربازان بازمی‌ماند. حاصل، حماسه‌ای پرسر‌وصداست که بیش از آنکه مخاطب را با انسان‌های درون داستان همراه کند، او را زیر فشار تصاویر خشن و موسیقی کوبنده قرار می‌دهد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.