به گزارش سینماتک، سباستین للیو، نویسنده و کارگردان شیلیایی، روز جمعه در خانه‌اش در منطقهٔ لاس کوندس سانتیاگو درگذشت. آمالیا کاسای، شریک زندگی‌اش، پیکر او را در منزل پیدا کرد و خبر را در اینستاگرام اعلام کرد؛ بی‌آنکه علت مرگ را مشخص کند.
للیو هنگام مرگ ۵۲ سال داشت. او هشتم مارس ۱۹۷۴ در آرژانتین به دنیا آمد و در دو سالگی همراه خانواده به وینیا دل مار در شیلی رفت. یک سال در رشتهٔ روزنامه‌نگاری تحصیل کرد و سپس از مدرسهٔ سینما فارغ‌التحصیل شد.
از مستند ۱۱ سپتامبر تا «خانوادهٔ مقدس»
نخستین اثر للیو، مستند «صفر» دربارهٔ حملات ۱۱ سپتامبر، در ۲۰۰۳ منتشر شد. نخستین فیلم داستانی‌اش، «خانوادهٔ مقدس» (۲۰۰۵)، درامی با محوریت روابط جنسی و خانوادگی بود که در جشنوارهٔ سن‌سباستین مورد توجه قرار گرفت.
«کریسمس» (۲۰۰۹) در جشنوارهٔ کن نمایش داده شد و «سال ببر» (۲۰۱۱) از دیگر آثار سال‌های نخست فعالیت او بود. اما «گلوریا» (۲۰۱۳) نقطهٔ عطف کارنامه‌اش شد؛ درامی دربارهٔ زنی در اواخر دههٔ پنجم زندگی که بار دیگر وارد رابطهٔ عاطفی می‌شود.
این فیلم در جشنوارهٔ برلین به نمایش درآمد و جایزهٔ بازیگری این جشنواره را برای پائولینا گارسیا به ارمغان آورد. للیو چند سال بعد نسخهٔ آمریکایی آن را با عنوان «گلوریا بل» (۲۰۱۸) ساخت و جولیان مور و جان تورتورو در آن بازی کردند.
«یک زن شگفت‌انگیز»؛ نخستین اسکار شیلی
در ۲۰۱۷، للیو دو فیلم مهم دیگر ساخت. «نافرمانی» با بازی ریچل وایس، ریچل مک‌آدامز و الساندرو نیوولا، درامی روان‌شناختی دربارهٔ عشق، میل و محدودیت‌های مذهبی و اجتماعی بود که نخستین بار در جشنوارهٔ تورنتو نمایش داده شد و نامزد پنج جایزهٔ سینمای مستقل بریتانیا شد.
در همان سال، «یک زن شگفت‌انگیز» با بازی دانیلا وگا ساخته شد؛ داستان زنی تراجنسیتی که پس از مرگ شریک زندگی‌اش با سوگ شخصی و تبعیض‌های اجتماعی روبه‌رو می‌شود. این فیلم در ۲۰۱۸ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را گرفت و به نخستین فیلم شیلیایی برندهٔ این جایزه تبدیل شد. خرس طلایی جشنوارهٔ برلین و جایزهٔ اسپیریت بهترین فیلم بین‌المللی هم به آن رسید.
«ساختن یک فیلم شبیه هدیه‌ای است که جایی از خود به جا می‌گذارید؛ بعد پنهان می‌شوید و تماشا می‌کنید که چه اتفاقی می‌افتد.» — سباستین للیو
دیوید رونی، منتقد ارشد سینمایی هالیوود ریپورتر، این فیلم را اثری با شدت عاطفی چشمگیر، تغییرات ظریف و پرپیچ‌وخم در حال‌وهوا و انسجامی محکم در نگاه سینمایی توصیف کرده بود. پیتر بردشاو، منتقد گاردین، هم در نقدی پنج‌ستاره آن را «مطالعه‌ای والا و درخشان دربارهٔ رنج متعالی سوگ» خواند.
بازسازی، اقتباس و آخرین فیلم
للیو در ۲۰۲۲ با «شگفتی» و بازی فلورنس پیو به سراغ موضوعاتی چون تعصب و سوءاستفاده رفت؛ اقتباسی از رمان اما داناهیو. آخرین فیلم او، «موج» (۲۰۲۵)، در جشنوارهٔ کن به نمایش درآمد؛ درامی موزیکال دربارهٔ دانشجویی شیلیایی با بازی دانیلا لوپز که از جنبش اعتراضی فمینیستی ۲۰۱۸ در شیلی الهام گرفته بود.
او هنگام مرگ روی فیلم «شاعر شیلیایی» کار می‌کرد؛ اثری بر اساس رمانی از آلخاندرو زامبرا که ناتمام ماند. للیو در گفت‌وگویی با گاردین دربارهٔ تأثیر اجتماعی «یک زن شگفت‌انگیز» گفته بود اکران فیلم به احیای بحث دربارهٔ لایحهٔ هویت جنسیتی در شیلی کمک کرد؛ لایحه‌ای که هفت سال در کنگره مسکوت مانده بود.
شرکت سونی پیکچرز کلاسیکس، توزیع‌کنندهٔ «یک زن شگفت‌انگیز»، در بیانیه‌ای درگذشت او را تسلیت گفت: «سباستین للیو فیلم‌سازی بی‌همتا بود که آثارش پیوسته تکامل می‌یافت و مخاطبان سراسر جهان را غافلگیر می‌کرد. روایت متمایز و نگاه منحصربه‌فرد او در مجموعه‌ای درخشان از آثارش زنده خواهد ماند؛ آثاری که قراردادها را به چالش کشیدند، بر دل‌ها اثر گذاشتند و نشانی ماندگار در سینمای بین‌المللی بر جای گذاشتند.»
منبع: همشهری آنلاین، عصر ایران، خبرآنلاین
روز جمعه، در خانه‌اش در منطقهٔ لاس کوندس سانتیاگو؛ پیکرش را آمالیا کاسای، شریک زندگی‌اش، پیدا کرد.
علت مرگ اعلام نشده است؛ همسرش خبر را در اینستاگرام منتشر کرد بدون اشاره به علت.
«یک زن شگفت‌انگیز» در ۲۰۱۸ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را گرفت و نخستین فیلم شیلیایی برندهٔ این جایزه شد.
«موج» (۲۰۲۵) که در جشنوارهٔ کن نمایش داده شد؛ او هنگام مرگ روی فیلم «شاعر شیلیایی» کار می‌کرد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.