مرتضی احمدی در ۱۰ آبان ۱۳۰۳ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات خود را در دبستان منوچهری و دبیرستان شرف و روشن ادامه داد. فعالیت هنری او در سال ۱۳۲۱ با تئاتر آغاز شد. یک سال بعد، در ۱۳۲۲، برای اولین بار پیش‌پرده‌خوانی کرد. بنابراین مسیر او از دل سنت نمایشی ایرانی آغاز شد.
در سال ۱۳۲۳، مرتضی احمدی به رادیو تهران پیوست. اما پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، برای مدتی از بازیگری فاصله گرفت و به اهواز رفت. پس از بازگشت، فعالیت خود را با سریال «تک‌مضراب» از سر گرفت. این بازگشت، نقطه شروع یکی از ماندگارترین مسیرهای هنری ایران بود.
نقطه عطف شهرت او در فروردین ۱۳۵۳ رقم خورد. مرتضی احمدی در نقش اول سریال پربیننده «هردمبیل» بازی کرد. در نظرخواهی مردمی سال ۱۳۵۶، او به عنوان محبوب‌ترین هنرپیشه رادیو انتخاب شد. این محبوبیت، فراتر از یک برنامه تلویزیونی بود؛ او به یک صدای آشنا برای میلیون‌ها ایرانی تبدیل شد.
اما ماندگارترین اثر مرتضی احمدی در عرصه صداپیشگی رقم خورد. او صداپیشه نقش «روباه مکار» در مجموعه «پینوکیو» بود. این نقش، برای نسل‌های مختلف ایرانی، صدایی فراموش‌نشدنی ساخت. همچنین روایت داستان‌های «شکرستان» از دیگر آثار ماندگار اوست.
در سینما نیز مرتضی احمدی کارنامه‌ای غنی دارد. «ماجرای زندگی» در ۱۳۳۲، «باباشمل»، «قلندر»، «مردی که زیاد می‌دانست»، «اتوبوس» در ۱۳۶۴، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» در ۱۳۷۰ و «تحفه هند» در ۱۳۷۳ از جمله فیلم‌های او هستند. «کلاه‌قرمزی و پسرخاله» و «ستاره‌ها» در ۱۳۸۴ نیز بخش دیگری از کارنامه سینمایی او را تشکیل می‌دهند.
در تلویزیون، «هردمبیل» در ۱۳۵۳، «سلطان صاحبقران»، «آرایشگاه زیبا» در ۱۳۶۹، «تعطیلات نوروزی» در ۱۳۷۰، «دانی و من» در ۱۳۷۷ و «زیر بازارچه» در ۱۳۷۷ از جمله کارهای او هستند. این تنوع ژانر، نشان‌دهنده وسعت استعداد اوست.
نکته جالب درباره مرتضی احمدی، پیشینه ورزشی اوست. او در ۱۶ سالگی ورزش باستانی و فوتبال را شروع کرد و در تیم فوتبال راه‌آهن بازیکن و مربی شد. او طرفدار پر و پا قرص پرسپولیس بود. بنابراین هنر و ورزش، دو ستون زندگی او بودند.
زندگی مرتضی احمدی اما بدون حاشیه هم نبود. به دلیل اجرای پیش‌پرده‌ای درباره تجاوز سربازان آمریکایی به یک زن ایرانی، او به شش ماه تبعید به کرمان محکوم شد. این حکم با پیگیری محمد مسعود لغو شد. همچنین در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷، او شاهد ترور شاه در دانشگاه تهران بود و دستگیر شد، اما پس از اثبات بی‌اطلاعی آزاد شد.
مرتضی احمدی در کنار بازیگری، یکی از معدود خوانندگان سبک بیات تهران بود. او بیش از ۴۰۰ ترانه ضربی و ۱۵۰ ترانه فکاهی خواند. همچنین کتاب‌های «کهنه‌های همیشه نو»، «فرهنگ بر و بچه‌های تهرون» و «پرسه در احوالات تهرون و تهرونیا» را نوشت. سرانجام، او در ۳۰ آذر ۱۳۹۳ در ۹۰ سالگی بر اثر مشکلات ریوی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.