اسماعیل داورفر در ۲۰ فروردین ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات او در سطح بالایی بود. او دیپلم هنرستان هنرپیشگی گرفت. سپس لیسانس خود را از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران دریافت کرد. او همچنین دیپلم مدرسه تئاتر کالیفرنیا و مدرک معادل دکترا در رشته بازیگری داشت. بنابراین او یکی از تحصیل‌کرده‌ترین بازیگران نسل خود بود.
فعالیت هنری اسماعیل داورفر در سال ۱۳۳۵ با تئاتر آغاز شد. او در نمایش‌هایی مانند «افول»، «صیادان» و «کرگدن» ایفای نقش کرد. این حضور پربار در تئاتر، نزدیک به شش دهه ادامه یافت. او در نمایش‌های متعددی از نویسندگان بزرگ ایران و جهان بازی کرد.
ورود او به سینما در سال ۱۳۴۸ با فیلم «گاو» به کارگردانی داریوش مهرجویی رقم خورد. یک سال بعد نیز در «آقای هالو» بازی کرد. «گاو» یکی از مهم‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران است. بنابراین داورفر از همان ابتدا در پروژه‌های مهم حضور داشت.
نقطه عطف شهرت اسماعیل داورفر در تلویزیون رقم خورد. او نقش «دوستعلی‌خان» را در سریال «دایی‌جان ناپلئون» به کارگردانی ناصر تقوایی ایفا کرد. این سریال در سال ۱۳۵۴ پخش شد. این نقش، داورفر را به چهره‌ای به‌یادماندنی در حافظه مخاطبان ایرانی تبدیل کرد.
در کارنامه سینمایی او، فیلم‌های متنوعی دیده می‌شود. «صادق کرده» در ۱۳۵۱، «سرایدار» در ۱۳۵۵، «تاتوره» در ۱۳۶۳، «وکیل اول» در ۱۳۶۵، «لنگرگاه» در ۱۳۶۷ و «زیر بام‌های شهر» در ۱۳۶۸ از جمله این آثار هستند. «روزهای خوب زندگی» در ۱۳۷۳ نیز بخش دیگری از کارنامه اوست.
در تلویزیون نیز اسماعیل داورفر حضور پررنگی داشت. «دلیران تنگستان» از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۲، «سلطان صاحبقران» در ۱۳۵۴، «بازم مدرسم دیر شد» در ۱۳۶۳ و «آژانس دوستی» از ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸ از جمله کارهای تلویزیونی او هستند. این تنوع ژانر، نشان‌دهنده وسعت استعداد اوست.
اسماعیل داورفر هم‌دوره و هم‌بازی بازیگران بزرگی بود. علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی و محمدعلی کشاورز از جمله این چهره‌ها هستند. او بخشی از نسل طلایی تئاتر و سینمای ایران محسوب می‌شود.
سرانجام، اسماعیل داورفر در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ در ۷۶ سالگی درگذشت. علت فوت او سکته قلبی بود، پس از تحمل بیماری سرطان پروستات. مراسم تشییع او از مقابل تالار وحدت برگزار شد. چهره‌هایی چون عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، ایرج راد، اکبر زنجانپور و سعید پورصمیمی در این مراسم حضور داشتند.
جمشید مشایخی در مراسم تشییع جمله‌ای تکان‌دهنده گفت: «ای کاش من جای داورفر رفته بودم… او غم خود را همیشه پنهان می‌کرد و از هنرمندان بزرگ تئاتر بود». این جمله، عمق احترام و صمیمیت میان نسل طلایی بازیگران ایران را نشان می‌دهد. چرا که در سینمای ایران، برخی دوستی‌ها از نقش‌ها ماندگارترند.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.