به گزارش سینماتک، فیلم «I Love Boosters» ساخته بوتس رایلی، اثری کمدی و هجوآمیز درباره صنعت مد، مصرف‌گرایی و مناسبات استثماری در دنیای تجارت است. پیتر بردشاو، منتقد سینمایی گاردین، این فیلم را تجربه‌ای سرگرم‌کننده اما به‌شدت پرهیاهو توصیف می‌کند که با انبوهی از ایده‌های نامتعارف، ریتمی شتاب‌زده و موقعیت‌های کمیک، مخاطب را درگیر دنیایی آشفته می‌کند.
داستان درباره گروهی از زنان جوان به نام «بوسترها» است که لباس‌های گران‌قیمت را از فروشگاه‌های لوکس می‌دزدند و با قیمت‌هایی بسیار پایین‌تر به فروش می‌رسانند. آن‌ها خود را در برابر نظامی قرار می‌دهند که به باورشان بر پایه خودخواهی، نابرابری و بهره‌کشی شکل گرفته است. در مرکز این تقابل، کریستی اسمیت، طراح میلیاردر لباس‌های فاخر، با بازی دمی مور قرار دارد؛ شخصیتی مغرور که به نمادی از قدرت و ثروت در صنعت مد تبدیل می‌شود.
گروهی از سارقان در برابر امپراتوری مد
کورت (کیکه پالمر)، سِید (نائومی اَکی) و مارایا (تیلور پیج) سه شخصیت اصلی این گروه هستند. آن‌ها با سرقت از فروشگاه‌های گران‌قیمت و عرضه دوباره لباس‌ها با قیمت‌های ارزان‌تر، رویکردی شبیه رابین هود را در پیش می‌گیرند. فیلم از این موقعیت برای پرداختن به تضاد طبقاتی، تصویرسازی اجتماعی و مناسبات قدرت در دنیای مد استفاده می‌کند.
مارایا توانایی عجیبی دارد: با حبس کردن نفس خود می‌تواند ظاهرش را به زنی سفیدپوست تغییر دهد و به این ترتیب احتمال زیر نظر گرفته شدن در فروشگاه‌ها را کاهش دهد. این ایده در خوانش بردشاو، استعاره‌ای از نژاد، هویت و تبعیض اجتماعی است.
دمی مور و شخصیت‌های عجیب جهان بوتس رایلی
دمی مور نقش کریستی اسمیت، طراح ثروتمند و بانفوذ، را بازی می‌کند. با این حال، بردشاو معتقد است که حضور او در فیلم، با وجود اهمیت شخصیتش، کمتر از آن چیزی است که ممکن است از یک نقش محوری انتظار برود. ساختار و تدوین اثر باعث می‌شود مور بیشتر حضوری کوتاه اما تأثیرگذار داشته باشد.
در سوی دیگر داستان، دکتر جک با بازی دان چیدل قرار دارد؛ رهبر اجتماعی کاریزماتیکی که طرحی با ظاهر خودیاری و ایجاد دوستی راه‌اندازی کرده، اما در واقع از الگویی شبیه کلاهبرداری هرمی استفاده می‌کند. شخصیت‌های مرد دیگر نیز با ویژگی‌های اغراق‌آمیز و موقعیت‌های نامتعارف، فضای سوررئال و هجوآمیز فیلم را تقویت می‌کنند.
رقیبی از چین و پرسش درباره استثمار
ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که گروه با سارقی به نام جیانهـو، با بازی پاپی لیو، روبه‌رو می‌شود. او از حلقه‌ای جادویی و بزرگ برای انتقال لباس‌ها از فروشگاه‌ها به چین استفاده می‌کند؛ جایی که کارگران با شرایطی نامناسب و دستمزدهای پایین، لباس‌ها را تولید می‌کنند. اقدام او اعتراضی به شیوه‌های بهره‌کشی در زنجیره تولید پوشاک است.
تقابل اولیه میان دو گروه به موقعیتی غیرمنتظره می‌رسد: بوسترها ناچار می‌شوند در کنار رقیب خود قرار بگیرند و با پرسش‌هایی اخلاقی درباره تجارت، نیروی کار و مسئولیت اجتماعی روبه‌رو شوند. فیلم از طریق این رویارویی، انتقاد خود را از صنعت مد فراتر می‌برد و به شرایط تولید و نابرابری اقتصادی می‌پردازد.
کمدی پرانرژی با ریتمی خسته‌کننده
به ارزیابی بردشاو، «I Love Boosters» اثری پرآشوب است که با سرعت زیاد، تدوین متراکم و فعالیت‌های پی‌درپی روی پرده، گاهی مخاطب را با حجم بیش از حد اطلاعات و تصاویر روبه‌رو می‌کند. این شلوغی در برخی لحظات به خلق موقعیت‌های خنده‌دار منجر می‌شود، اما در بخش‌هایی نیز دنبال کردن روایت را دشوار می‌کند.
از نگاه این منتقد، فیلم ایده‌ها و موقعیت‌های فراوانی دارد که شاید ظرفیت گسترش در قالب یک مجموعه چندقسمتی را داشته باشند. فشرده شدن تمام این ایده‌ها در یک فیلم بلند، تجربه‌ای فشرده و فرساینده می‌سازد؛ تجربه‌ای که در عین آشفتگی، لحظات سرگرم‌کننده و تصاویر نامتعارف خود را حفظ می‌کند.
زمان اکران فیلم
بر اساس گزارش گاردین، اکران «I Love Boosters» در بریتانیا برای ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده و تاریخ اکران آن در استرالیا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ اعلام شده است. وب‌سایت رسمی توزیع‌کننده بریتانیایی نیز تاریخ ۳۰ اکتبر را برای نمایش سینمایی فیلم در این کشور ذکر کرده است.
در مجموع، فیلم تازه بوتس رایلی با ترکیب کمدی سوررئال، سرقت‌های عجیب و نقد سرمایه‌داری، اثری نامتعارف درباره صنعت مد ساخته است. با این حال، همان انرژی و تعدد ایده‌هایی که به فیلم هویت می‌بخشند، گاهی انسجام روایی آن را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.