به گزارش سینماتک، دنیای «بازیهای گرسنگی» با فیلم The Hunger Games: Sunrise on the Reaping بار دیگر به پرده سینما بازمیگردد؛ این بار با داستانی درباره گذشته هایمچ ابرناتی، شخصیتی که مخاطبان مجموعه او را با بازی وودی هرلسون میشناسند. فیلم جدید به پنجاهمین دوره بازیهای گرسنگی، معروف به دومین دوره ربعسده، میپردازد؛ رقابتی که در آن تعداد نوجوانان انتخابشده از هر منطقه دو برابر میشود.
کول گروث، منتقد فاندوموایر، در نقد خود این فیلم را بازگشتی پرانرژی و تراژیک به دنیای پانم توصیف میکند. از نگاه او، فرانسیس لارنس و بیلی ری توانستهاند داستانی را که در رمان سوزان کالینز با ارجاعات فراوان به شخصیتهای قدیمی همراه است، به تجربهای سینمایی و هیجانانگیز تبدیل کنند. با این حال، مشخصبودن سرنوشت کلی هایمچ از همان ابتدا، یکی از چالشهای اصلی روایت است.
داستان فیلم Sunrise on the Reaping چیست؟
داستان فیلم ۲۴ سال پیش از وقایع نخستین قسمت «بازیهای گرسنگی» اتفاق میافتد و صبح انتخاب شرکتکنندگان پنجاهمین دوره مسابقات را دنبال میکند. این دوره به دلیل قانون ویژه ربعسده متفاوت است: هر منطقه باید به جای دو نفر، چهار نوجوان را به میدان رقابت بفرستد.
هایمچ ابرناتی جوان با بازی جوزف زادا، یکی از شرکتکنندگان منطقه ۱۲ است. او در این مسیر با شخصیتهایی مانند مِیسیلی دانر، با بازی مککنا گریس، وایت کالو با بازی بن وانگ و لنور داو بیرد با بازی ویتنی پیک ارتباط پیدا میکند. فیلم همچنین چهرههای آشنای مجموعه را در نسخه جوانتر یا متفاوت آنها به نمایش میگذارد؛ از جمله رئیسجمهور اسنو، سزار فلیکرمن، افی ترینکت و پلوتارک هیونزبی.
نکته مهم این است که مخاطبان قسمتهای قبلی میدانند هایمچ در نهایت از بازیها جان سالم به در میبرد و سالها بعد به مربی کتنیس اوردین تبدیل میشود. بنابراین فیلم نمیتواند تمام جذابیت خود را بر غافلگیری درباره نتیجه رقابت بنا کند و باید بر مسیر روانی شخصیت، روابط او و سازوکار ظالمانه پانم تمرکز داشته باشد.
اقتباسی وفادار به رمان با تغییرات هوشمندانه
کول گروث معتقد است فیلمنامه بیلی ری یکی از وفادارترین اقتباسهای مجموعه از رمان اصلی است. به باور او، کتاب «طلوع درو» با وجود جذابیت برای طرفداران قدیمی، در مقایسه با دیگر رمانهای سوزان کالینز بیش از اندازه به ارجاعات و حضور شخصیتهای آشنا متکی است. فیلم اما با حذف یا کوتاهکردن برخی بخشها، ریتم منسجمتری پیدا کرده است.
از جمله تغییرات مورد اشاره منتقد میتوان به حذف بخش مربوط به امتیاز تمرینی هایمچ، کوتاهشدن برخی اتفاقات پایانی و کناررفتن سریعتر شخصیت ماگنو استیفت با بازی بیلی پورتر اشاره کرد؛ تصمیمی که فرصت بیشتری برای ورود افی ترینکت با بازی ال فانینگ فراهم میکند.
در مجموع، فیلم به جای آنکه تمام ظرفیت خود را صرف بازسازی جزئیات رمان کند، بخشهایی را که برای پیشبرد داستان سینمایی ضروریتر هستند در اولویت قرار میدهد. این رویکرد به روایت کمک کرده تا پس از ورود شخصیتها به میدان بازیها، تمرکز بیشتری بر بقا و روابط میان آنها داشته باشد.

بازیگران؛ از جوزف زادا تا رالف فاینز
یکی از نقاط قوت فیلم، گروه بازیگران پرشمار آن است. جوزف زادا در نقش هایمچ ابرناتی مسئولیت دشواری بر عهده دارد؛ زیرا باید نسخه جوان شخصیتی را بازی کند که مخاطبان با اجرای وودی هرلسون به یاد میآورند. به نوشته گروث، لهجه استرالیایی زادا در ترکیب با لهجه جنوبی منطقه ۱۲ در بخشهای ابتدایی کمی ناهماهنگ به نظر میرسد، اما بازی او با شروع مسابقات پختهتر میشود و شخصیت هایمچ را به قهرمانی قابلتوجه تبدیل میکند.
ویتنی پیک در نقش لنور داو بیرد یکی از بازیگران تحسینشده این نقد است. گروث معتقد است اجرای پرقدرت او باعث میشود رابطه عاطفی لنور و هایمچ حتی با وجود سرنوشت تلخی که داستان برای آن در نظر گرفته، باورپذیر و تأثیرگذار باشد.
مککنا گریس نیز در نقش مِیسیلی دانر حضور موفقی دارد. رابطه پرتنش و در عین حال همراه با همکاری او و هایمچ در میدان بازیها، به بخش میانی فیلم انرژی تازهای میدهد. نگرانی مِیسیلی درباره خواهر دوقلویش، مِریلی، از لحظات احساسی مورد توجه منتقد است.
در میان بازیگران بزرگسال، جسی پلمونز در نقش پلوتارک هیونزبی، کیرن کالکین در نقش سزار فلیکرمن و گلن کلوز در نقش دروسیلا سیکل از اجراهای برجسته فیلم هستند. گروث بهویژه از حضور کالکین و توانایی او در اجرای لحظات کمدی شخصیت سزار تمجید میکند. گلن کلوز نیز با تصویری اغراقشده و هراسآور از دروسیلا، یکی از شخصیتهای بهیادماندنی فیلم را خلق کرده است.
رالف فاینز در نقش رئیسجمهور اسنو، اقتدار سرد و تهدیدآمیزی به شخصیت میدهد. با این حال، چون داستان بیشتر بر هایمچ و مسابقات تمرکز دارد، فرصت حضور گستردهای برای او فراهم نمیشود. گروث همچنین معتقد است نقش مایا هاوک در قالب وایرس به اندازه ظرفیت بازیگر گسترش پیدا نکرده و تدوین بخشهای مربوط به او گاهی ناهماهنگ است.
میدان بازیها؛ هیجان بیشتر، خشونت کنترلشده
یکی از ویژگیهای مهم پنجاهمین دوره بازیها، حضور ۴۸ شرکتکننده به جای ۲۴ نفر است. با وجود این، منتقد فاندوموایر معتقد است فیلم از ظرفیت این ایده به اندازه کافی استفاده نمیکند. توضیح اولیه درباره دو برابرشدن تعداد شرکتکنندگان سریع انجام میشود و صحنه درگیری ابتدایی نیز با شتاب پیش میرود؛ در نتیجه برخی شخصیتهای فرعی فرصت چندانی برای تأثیرگذاری پیدا نمیکنند.
فیلم همچنین در نمایش خشونت، رویکردی محتاطانه دارد. به نوشته گروث، برخی از مرگهای خشن و حملات موجودات جهشیافته در رمان تعدیل شدهاند تا اثر با درجه سنی PG-13 سازگار بماند. این تصمیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر مناسب باشد، اما از شدت برخی لحظات وحشتناک داستان میکاهد.
طراحی بصری و صحنههای بهیادماندنی

از نظر بصری، Sunrise on the Reaping یکی از بخشهای تحسینشده نقد گروث است. فرانسیس لارنس تصویری پرجزئیات و رنگارنگ از پانم ارائه میدهد؛ از پایتختی با حالوهوای آیندهگرایانه و الهامگرفته از دهه ۱۹۸۰ تا میدان بازی سرسبزی که در عین زیبایی، فضایی مسموم و مرگبار دارد.
صحنه انفجار زیرزمینی و فوران آتشفشان از مهمترین لحظات بصری فیلم هستند. کارگردانی لارنس در این بخشها با استفاده از نور، صدا و حرکت آهسته، تلاش هایمچ برای شکستن ساختار میدان بازی را به نمایشی پرتنش تبدیل میکند.
فیلم در عین حال به جنبه روانی داستان نیز توجه دارد. فروپاشی تدریجی هایمچ و تبدیلشدن او به مردی منزوی و گرفتار الکل، در این روایت با جزئیات بیشتری به تصویر کشیده میشود. یکی از تلخترین جنبههای داستان، قرارگرفتن او در جایگاه مربی نوجوانانی است که خودشان قرار است قربانی همان نظامی شوند که زندگی او را نابود کرده است.
پایانبندی و بازگشت چهرههای آشنا
فیلم در بخش پایانی، با حضور کوتاه وودی هرلسون، جنیفر لارنس و جاش هاچرسون، ارتباط مستقیمی با قسمتهای قبلی برقرار میکند. این بخش از نظر ظاهری ممکن است کمی عجیب به نظر برسد؛ بهویژه گریم جاش هاچرسون و ظاهر جنیفر لارنس که در نقد گروث نیز مورد انتقاد قرار گرفتهاند. با این حال، این بازگشت کوتاه به روایت کمک میکند تا تراژدی زندگی هایمچ در چارچوب بزرگتر مجموعه معنا پیدا کند.
این پایانبندی، داستانی درباره شکست و فقدان را به روایتی درباره دوامآوردن و ادامه زندگی تبدیل میکند. در واقع، مخاطب بهتر درک میکند که چگونه تجربه پنجاهمین دوره بازیها، شخصیت هایمچ را به همان مرد تلخ و الکلی تبدیل کرده که سالها بعد در کنار کتنیس و پیتا دیدهایم.
آیا The Hunger Games: Sunrise on the Reaping ارزش تماشا دارد؟
در ارزیابی کول گروث، فیلم جدید یکی از بازگشتهای موفق مجموعه به فضای پرهیجان و تراژیک قسمتهای نخست است. کارگردانی بصری، انتخاب بازیگران و تمرکز بر تجربه شخصی هایمچ از مهمترین نقاط قوت آن هستند. در مقابل، مشخصبودن سرنوشت قهرمان، استفاده محدود از ایده دو برابرشدن شرکتکنندگان و تعدیل خشونت رمان از جمله ضعفهای مطرحشده در این نقد به شمار میروند.
البته این ارزیابی، نظر یک منتقد است و نقدهای اولیه فیلم نیز کاملاً یکدست نیستند. برخی منتقدان از طراحی بصری و اجرای بازیگران استقبال کردهاند، در حالی که گروهی دیگر به تکراریبودن ساختار پیشدرآمدها و کمبود تعلیق در بخش پایانی اشاره کردهاند.
با این حال، برای طرفداران دنیای پانم، تماشای گذشته هایمچ و آشنایی با رویدادهایی که شخصیت او را شکل دادهاند، میتواند تجربهای جذاب و احساسی باشد. «طلوع درو» بیش از آنکه بخواهد پایان داستان را غافلگیرکننده کند، تلاش میکند نشان دهد بهای زندهماندن در بازیهای گرسنگی چقدر سنگین است.
فیلم داستان جوانی هایمچ ابرناتی و حضور او در پنجاهمین دوره بازیهای گرسنگی را روایت میکند؛ دورهای که در آن تعداد شرکتکنندگان از هر منطقه دو برابر شده است.
اکران گسترده سینمایی فیلم برای ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ برنامهریزی شده است.
جوزف زادا نقش جوانی هایمچ ابرناتی را بازی میکند؛ شخصیتی که در فیلمهای قبلی مجموعه با بازی وودی هرلسون شناخته میشد.
جوزف زادا، مککنا گریس، ویتنی پیک، ال فانینگ، جسی پلمونز، کیرن کالکین، گلن کلوز، رالف فاینز و مایا هاوک از بازیگران فیلم هستند.
آشنایی با قسمتهای قبلی به درک بهتر سرنوشت هایمچ و شخصیتهای آشنا کمک میکند، اما داستان فیلم درباره رویدادهای گذشته پانم است و میتواند بهعنوان یک پیشدرآمد نیز دنبال شود.
در نقد کول گروث، کارگردانی بصری فرانسیس لارنس، گروه بازیگران، اجرای جوزف زادا و پرداخت روانشناختی به شخصیت هایمچ از نقاط قوت فیلم هستند.

💬 دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.