برد پیت چگونه با یک شب عجیب نقش آلد رین را پذیرفت؟

به گزارش سینماتک، برد پیت برای پذیرفتن نقش آلد رین در فیلم «حرامزاده‌های لعنتی» (Inglourious Basterds) به یک جلسه معمولی با کوئنتین تارانتینو نرفت. دیدار این دو در خانه پیت در جنوب فرانسه، با چند بطری شراب، گفت‌وگوهای طولانی درباره سینما و حتی مصرف حشیش همراه شد؛ شبی که در نهایت به یکی از همکاری‌های مهم کارنامه هر دو هنرمند انجامید.

این خاطره‌ها در بخشی از کتاب تازه جی گلنی با عنوان «ساخت حرامزاده‌های لعنتی کوئنتین تارانتینو» منتشر شده است. این کتاب که با دسترسی به تارانتینو، برد پیت و شماری از عوامل فیلم نوشته شده، جزئیات شکل‌گیری، انتخاب بازیگران و روند تولید فیلم سال ۲۰۰۹ را روایت می‌کند.

برد پیت فیلمنامه را حتی هنگام دستشویی خواند!

پیت در گفت‌وگو با گلنی، نخستین تجربه خواندن فیلمنامه را با لحنی طنزآمیز به یاد آورده است. او می‌گوید هنگام خواندن متن برای نخستین بار، آن‌قدر جذب داستان شده بود که حتی در زمان دستشویی رفتن هم نمی‌توانست فیلمنامه را کنار بگذارد.

بازیگر نقش آلد رین از ساختار فیلمنامه نیز شگفت‌زده شده بود؛ متنی که مانند یک رمان در پنج فصل مجزا پیش می‌رفت و با جابه‌جایی میان داستان‌ها و شخصیت‌ها، کنجکاوی مخاطب را حفظ می‌کرد. روایت انتقام‌جویانه فیلم هم برای او جذاب بود.

پیت پس از پایان مطالعه، با این پرسش روبه‌رو شده بود که آیا تارانتینو واقعاً می‌تواند در فیلمی داستانی، آدولف هیتلر را به قتل برساند؟ او در نهایت به این نتیجه رسیده بود که چون از خواندن فیلمنامه لذت برده و این اثر متعلق به تارانتینو است، چنین تغییری در تاریخ را می‌پذیرد.

تارانتینو از ابتدا فقط برد پیت را برای نقش آلد رین می‌خواست

تارانتینو و پیت پیش از این دیدار چند بار با یکدیگر برخورد کرده بودند و از مدت‌ها قبل علاقه داشتند همکاری مشترکی داشته باشند. پیت حتی در مقطعی برای فیلم «سگ‌های انباری» (Reservoir Dogs) دعوت شده بود تا تست بازیگری بدهد، اما در آن زمان مشغول پروژه «رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد» (A River Runs Through It) به کارگردانی رابرت ردفورد بود.

او همچنین درباره ارتباط‌های کاری پیشین خود با تارانتینو، از حضور در «عشق واقعی» (True Romance) و گفت‌وگوهایشان درباره فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی دوران کودکی یاد کرده است. با این حال، مدیر برنامه‌های پیت به تارانتینو گفته بود تا زمانی که نقش مشخصی برای او ندارد، بهتر است این دو را کنار هم قرار ندهد؛ زیرا ممکن است دیدارشان برنامه‌های کاری بازیگر را به هم بریزد.

وقتی تارانتینو فیلمنامه «حرامزاده‌های لعنتی» را آماده کرد، شرایط برای همکاری فراهم شد. پیت در آن زمان برنامه کاری فشرده‌ای نداشت و در جنوب فرانسه بود. تارانتینو نیز از برلین به آنجا سفر کرد تا فیلمنامه را شخصاً به او بدهد و درباره نقش آلد رین با او صحبت کند.

بودجه فیلم به انتخاب برد پیت وابسته بود

تارانتینو در این گفت‌وگو توضیح داده که قرارداد ساخت فیلم پیش از انتخاب پیت تنظیم شده بود. طبق توافق، اگر او برای نقش آلد رین یک ستاره بزرگ انتخاب می‌کرد، بودجه ۷۰ میلیون دلاری در اختیارش قرار می‌گرفت؛ اما اگر بازیگر دیگری را انتخاب می‌کرد، باید فیلم را با بودجه ۶۰ میلیون دلاری می‌ساخت.

به گفته تارانتینو، او نمی‌توانست بازیگر دیگری را به جای پیت در نقش آلد رین تصور کند. بنابراین انتخاب این بازیگر صرفاً به دلیل شهرت یا ملاحظات مالی نبود؛ او اعتقاد داشت پیت برای شخصیت مورد نظرش مناسب‌ترین گزینه است.

پیت هنگام استقبال از تارانتینو، نسخه‌ای از فیلمنامه را نیز در دست داشت و نخستین پرسش‌هایش درباره عنوان فیلم بود. تارانتینو توضیح داد که املای غیرمعمول عنوان، یعنی Inglourious Basterds، عمدی است و باید واژه Basterds را با همان شکل نوشته‌شده تلفظ کرد. پیت نیز از این انتخاب استقبال کرد و گفت از اینکه تارانتینو عنوان را به این شکل نوشته و همان را حفظ کرده، خوشش آمده است.

یک شب با شراب، حشیش و وسیله‌ای دست‌ساز

پس از گفت‌وگو درباره فیلمنامه، بحث به فیلم‌های محبوب و موضوعات مختلف کشیده شد. به روایت پیت، در ادامه یک قطعه بزرگ حشیش نیز به جمع اضافه شد. تارانتینو تعریف کرده که پیت با چاقو تکه‌ای از آن را برید و به او داد؛ اتفاقی که به گفته کارگردان، آن‌قدر عجیب بود که می‌توانست صحنه‌ای در یکی از فیلم‌هایش باشد.

گفت‌وگوی آن‌ها تا ساعات ابتدایی صبح ادامه پیدا کرد. تارانتینو بدون اینکه به تختخواب برود، مستقیماً راهی فرودگاه شد تا به برلین بازگردد. صبح روز بعد، پیت با پنج بطری خالی شراب و وسیله‌ای روبه‌رو شد که ظاهراً یک ابزار دست‌ساز برای کشیدن حشیش بود.

تارانتینو ساخت این وسیله را به پیت نسبت داده و با شوخی گفته است که او می‌تواند حتی از یک قوطی نوشابه هم وسیله‌ای کاربردی بسازد. پیت نیز با لحنی طنزآمیز به یاد آورده که روی قطعه حشیش جای گازگرفتگی دیده می‌شد؛ انگار کسی گاز بزرگی به آن زده باشد.

صدای آلد رین از همان نخستین خواندن فیلمنامه در ذهن پیت شکل گرفت

پیت می‌گوید روز بعد از آن شب طولانی، با سردرد ناشی از ترکیب شراب و حشیش از خواب بیدار شد؛ اما مهم‌تر از آن، تصمیمی بود که گرفته بود: پذیرفتن نقش اصلی فیلم تارانتینو.

او همچنین توضیح داده که صدای شخصیت آلد رین از همان نخستین باری که فیلمنامه را خواند، در ذهنش شکل گرفته بود. به گفته پیت، لحن و موسیقی کلامی نوشته‌های تارانتینو به او کمک کرد تا از همان ابتدا صدای این شخصیت را بشنود و آن را با پیشینه و زادگاه خودش در منطقه اوزارکس آمریکا پیوند دهد.

پیت معتقد است همین ویژگی‌های شخصیتی و لهجه‌ای باعث شده بود تارانتینو او را برای این نقش مناسب بداند. با قطعی شدن حضور پیت و قرار گرفتن نام او در جایگاه بازیگر اصلی، بودجه فیلم نیز از ۶۰ به ۷۰ میلیون دلار افزایش پیدا کرد.

چرا زبان‌های مختلف در فیلم حفظ شدند؟

یکی دیگر از موضوعات مهم گفت‌وگوی این دو هنرمند، تصمیم تارانتینو برای استفاده از زبان‌های واقعی شخصیت‌ها بود. در «حرامزاده‌های لعنتی»، شخصیت‌های آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی در بخش‌هایی از فیلم به زبان خودشان صحبت می‌کنند و فیلم برای ساده‌تر کردن تماشای مخاطبان بین‌المللی، همه دیالوگ‌ها را به انگلیسی تبدیل نکرده است.

پیت این تصمیم را در زمان ساخت فیلم جسورانه و متفاوت می‌دانست؛ زیرا در آن دوره بسیاری از استودیوها تصور می‌کردند مخاطبان آمریکایی علاقه‌ای به دنبال کردن زیرنویس ندارند. او به صحنه آغازین فیلم اشاره کرده است؛ جایی که هانس لاندا با بازی کریستف والتس از صاحب مزرعه می‌خواهد گفت‌وگو را به انگلیسی ادامه دهند. این درخواست در ظاهر برای راحتی مخاطب است، اما در منطق داستان، لاندا می‌داند خانواده پنهان‌شده زیر کف خانه زبان انگلیسی را متوجه نمی‌شوند.

پیت این جزئیات را نمونه‌ای از هوشمندی فیلمنامه تارانتینو دانسته و تأکید کرده که کارگردان از انتخاب زبان‌ها نه فقط برای واقع‌گرایی، بلکه به‌عنوان ابزاری در خدمت روایت استفاده کرده است.

کتاب تازه درباره پشت‌صحنه فیلم چه می‌گوید؟

کتاب «The Making of Quentin Tarantino’s Inglourious Basterds» نوشته جی گلنی، اثری مفصل درباره ششمین فیلم بلند تارانتینو است. این کتاب با مقدمه‌ای از تارانتینو و پیشگفتاری از برد پیت منتشر شده و علاوه بر روایت شکل‌گیری فیلمنامه و انتخاب بازیگران، عکس‌های پشت‌صحنه، طرح‌های مفهومی و اسناد آرشیوی مرتبط با تولید فیلم را نیز در بر می‌گیرد.

این اثر در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ از سوی Insight Editions منتشر شده و نزدیک به ۵۰۰ صفحه دارد. روایت دیدار پیت و تارانتینو تنها یکی از خاطراتی است که در این کتاب از روند ساخت فیلمی نقل شده که با بازنویسی خیال‌پردازانه تاریخ جنگ جهانی دوم، به یکی از آثار شاخص کارنامه تارانتینو تبدیل شد.