به گزارش سینماتک، قدرت در درام، تنها به معنای داشتن ثروت، نفوذ یا موقعیت اجتماعی نیست؛ گاهی مهم‌تر از خود قدرت، شیوه‌ای است که یک شخصیت آن را به دیگران تحمیل می‌کند. برخی شخصیت‌ها با سکوت، نگاه و حضور سنگین خود دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهند و برخی دیگر با رفتار، تصمیم و نمایش آشکار اقتدار، محیط اطرافشان را کنترل می‌کنند.
از این منظر، مقایسه بزرگ‌آقا در سریال «شهرزاد» و امیرزاده با بازی پارسا پیروزفر، امکان بررسی دو شیوه متفاوت نمایش قدرت را فراهم می‌کند؛ دو شخصیتی که در موقعیت دراماتیک خود بر زندگی دیگران تأثیر می‌گذارند، اما جنس اقتدار و نحوه بروز احساساتشان یکسان نیست.
بزرگ‌آقا؛ قدرتی که از سکوت و هیبت می‌آید
علی نصیریان در «شهرزاد» شخصیتی را خلق کرد که اقتدارش پیش از آنکه در کلام و رفتار مستقیم دیده شود، در فضای پیرامون او احساس می‌شود. بزرگ‌آقا به پشتوانه نفوذ، ثروت و شبکه روابطش، جایگاهی دارد که دیگران ناچارند تصمیم‌ها و خواسته‌های او را جدی بگیرند.
در اجرای نصیریان، مکث‌ها، نگاه‌ها، لحن کنترل‌شده و تغییرات محدود در حالت چهره اهمیت زیادی دارند. او برای نشان‌دادن قدرت، نیازی به نمایش مداوم خشم یا خشونت ندارد؛ گاهی یک نگاه یا جمله کوتاه کافی است تا وزن تصمیم شخصیت به مخاطب منتقل شود.
امیرزاده؛ چهره‌ای دیگر از اقتدار
در سوی دیگر این مقایسه، پارسا پیروزفر قرار دارد که در نقش امیرزاده با نوع دیگری از قدرت روبه‌رو است. اهمیت این شخصیت در آن است که اقتدار او فقط از جایگاهش نمی‌آید، بلکه در نحوه مواجهه‌اش با دیگران و شیوه پیش‌بردن خواسته‌هایش نیز نمود پیدا می‌کند.
تفاوت اصلی این دو اجرا را می‌توان در میزان آشکاربودن قدرت و احساسات جست‌وجو کرد. در شخصیت بزرگ‌آقا، تسلط اغلب در کنترل و خویشتن‌داری دیده می‌شود؛ در حالی که شخصیت امیرزاده امکان ارائه بیان متفاوتی از اقتدار را فراهم می‌کند. پیروزفر با تکیه بر ویژگی‌های اجرایی خود، تصویری از قدرت ارائه می‌دهد که باید آن را در نسبت با رفتار و موقعیت دراماتیک شخصیت سنجید.
دو بازیگر و دو زبان متفاوت برای نمایش قدرت
علی نصیریان و پارسا پیروزفر از دو نسل متفاوت بازیگری می‌آیند و هرکدام ابزارهای خاص خود را برای ساخت شخصیت به کار می‌گیرند. نصیریان در نقش بزرگ‌آقا بر تجربه، تسلط بر بیان و جزئیات رفتاری تکیه می‌کند. پیروزفر نیز در نقش امیرزاده با بهره‌گیری از حضور فیزیکی، لحن و کنترل حالات چهره، شخصیت خود را شکل می‌دهد.
این مقایسه الزاماً به معنای برتری یکی از دو بازی نیست. آنچه اهمیت دارد، تفاوت در انتخاب‌های بازیگری و تناسب هر اجرا با جهان داستانی و موقعیت شخصیت است. قدرت در «شهرزاد» و جهان امیرزاده یک مفهوم واحد نیست؛ هر شخصیت آن را به زبان خاص خود بیان می‌کند.
جمع‌بندی؛ شباهت در جایگاه، تفاوت در اجرا
بزرگ‌آقا و امیرزاده را می‌توان از منظر نقش قدرت در روابط انسانی کنار هم قرار داد؛ اما مقایسه آن‌ها زمانی دقیق‌تر می‌شود که تفاوت جهان داستانی، پیشینه شخصیت‌ها و شرایطی که در آن تصمیم می‌گیرند نیز در نظر گرفته شود. علی نصیریان و پارسا پیروزفر با دو رویکرد اجرایی متفاوت، امکان تماشای دو روایت از اقتدار را فراهم کرده‌اند؛ دو روایتی که شباهت موقعیت، تفاوت‌های بازیگری آن‌ها را برجسته‌تر می‌کند.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.