به گزارش سینماتک، علی نصیریان، بازیگر باسابقه تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، در گفت‌وگویی تازه از تغییر نگاه به حرفه بازیگری و فاصله میان انگیزه‌های نسل‌های مختلف هنرمندان سخن گفته است. او معتقد است در فضای امروز، گاهی بازیگری بیش از آنکه مسیری برای یادگیری، تجربه و خلق هنری تلقی شود، راهی برای رسیدن به شهرت، دیده‌شدن و ثروت تصور می‌شود.
نصیریان در بخشی از صحبت‌هایش گفته است: «همه فکر می‌کنند که وقتی وارد بازیگری می‌شوند باید تبدیل به یک سوپراستار شوند.» او در ادامه، این نگاه را با خاطرات سال‌های آغاز فعالیت خود مقایسه کرده و از روزگاری گفته است که علاقه به تئاتر و پشتکار، مهم‌ترین سرمایه گروه‌های جوان بود.
تمرین تئاتر در خرابه‌های سنگلج
این بازیگر پیشکسوت با یادآوری دوران نوجوانی خود توضیح داده است که در آن سال‌ها امکانات و فضاهای تمرین تئاتر بسیار محدود بود. به گفته او، زمانی که حدود دوازده سال داشت، همراه دیگر علاقه‌مندان در محدوده محله سنگلج و در خرابه خانه‌هایی که تخریب شده بودند تمرین می‌کردند؛ فضاهایی باز که امکان گردهم‌آمدن و تمرین را فراهم می‌کرد.
روایت نصیریان تصویری از شرایط دشوار شکل‌گیری فعالیت‌های نمایشی در تهران آن سال‌ها ارائه می‌کند؛ دورانی که به گفته او نه سالن و امکانات آموزشی گسترده‌ای وجود داشت و نه کلاس‌ها و کارگاه‌های متنوعی که هنرجویان امروز به آن دسترسی دارند. با وجود این محدودیت‌ها، گروه‌های علاقه‌مند تمرین را ادامه می‌دادند و به‌تدریج مسیر حرفه‌ای خود را می‌ساختند.
از یک کتاب تئاتر تا دسترسی گسترده به آموزش
نصیریان همچنین به کمبود منابع آموزشی در سال‌های ابتدایی فعالیت تئاتری خود اشاره کرده است. او با یادآوری فضای سال ۱۳۳۰ گفته است که در آن دوره، کتاب «هنر تئاتر» نوشته عبدالحسین نوشین از معدود منابع در دسترس علاقه‌مندان این هنر بود و به تعبیر او، در سراسر کشور تنها یک کتاب تئاتری شناخته‌شده وجود داشت.
این خاطره در کنار شرایط امروز قرار می‌گیرد؛ زمانی که هنرجویان می‌توانند به انواع کتاب‌ها، نمایشنامه‌ها، کلاس‌ها، کارگاه‌های آموزشی، اینترنت و ارتباط با جریان‌های جهانی تئاتر دسترسی داشته باشند. از نگاه این هنرمند، تفاوت امکانات گذشته و امروز چشمگیر است؛ با این حال، دسترسی بیشتر به ابزارهای یادگیری لزوماً به معنای شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای و عمیق‌تر به بازیگری نیست.
شهرت یا مسیر دشوار خلق هنری؟
نکته اصلی سخنان نصیریان را می‌توان در تفاوت میان «بازیگر شدن» و «مشهور شدن» جست‌وجو کرد. او با انتقاد از تصور رایج درباره ورود به این حرفه، یادآوری می‌کند که بازیگری تنها به دیده‌شدن در عکس‌ها و رسانه‌ها یا دستیابی به موقعیت اجتماعی و مالی خلاصه نمی‌شود.
بازیگری حرفه‌ای متکی بر تمرین، شناخت متن، تجربه، مشاهده و توانایی ساختن شخصیت است. خاطرات نصیریان از تمرین در خرابه‌های سنگلج نیز نشان می‌دهد که مسیر شکل‌گیری بسیاری از هنرمندان نسل او، بیش از امکانات بیرونی، بر علاقه و استمرار استوار بوده است.
نگاهی به کارنامه علی نصیریان
علی نصیریان از چهره‌های اثرگذار تاریخ معاصر تئاتر و سینمای ایران به شمار می‌رود. حضور در آثار نمایشی و سینمایی ماندگار، از جمله فیلم «گاو» ساخته داریوش مهرجویی و مجموعه‌های تلویزیونی شناخته‌شده، جایگاه او را در حافظه فرهنگی چند نسل از مخاطبان تثبیت کرده است.
سخنان تازه او بار دیگر بحث درباره آموزش بازیگری، جایگاه تئاتر و نسبت میان هنر و شهرت را مطرح می‌کند؛ بحثی که در دوره گسترش شبکه‌های اجتماعی و پررنگ‌شدن چهره‌های مشهور، همچنان برای هنرجویان و فعالان هنرهای نمایشی اهمیت دارد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.