به گزارش سینماتک، تینتو براس، کارگردان ایتالیایی که نامش با سینمای اروتیک گره خورده است، صبح چهارشنبه چهارم نوامبر ۲۰۲۶ در رم و در ۹۳ سالگی درگذشت. خبر را همسر و فرزندان او اعلام کردند و خبرگزاری آنسا آن را منتشر کرد.
خانواده براس اعلام کرده‌اند که مراسم خاکسپاری را در جمعی کوچک و خصوصی برگزار می‌کنند. جزئیات بیشتری درباره این مراسم منتشر نشده است.
از آرشیو سینماتک تا صندلی کارگردانی
براس که نام اصلی‌اش جووانی بود، ۲۶ مارس ۱۹۳۳ در میلان به دنیا آمد. در خانواده او را «تینتو» صدا می‌زدند. پس از گذراندن دوره دبیرستان و گرفتن مدرک حقوق، راهی پاریس شد و در آرشیو سینماتک فرانسه مشغول کار شد.
اما کار در آرشیو راضی‌اش نکرد و به ایتالیا بازگشت. این بار به عنوان دستیار آلبرتو کاوالکانتی و روبرتو روسلینی مشغول شد؛ دو کارگردانی که به گفته خودش میل به فیلم‌سازی را در او تقویت کردند.
نخستین تجربه کارگردانی براس در سال ۱۹۶۳ با فیلم «آن که کار می‌کند، گم شده است» رقم خورد؛ اثری که از همان زمان علاقه او به سینمای تجربی و تحریک‌آمیزی را نشان می‌داد.
ورود به سینمای اروتیک و نخستین اثر ممنوعه
براس در سال ۱۹۶۸ اولین درام اروتیک خود را با نام «فریاد» ساخت؛ داستان رقصنده‌ای به نام کاترین که سالنی اروتیک برای مقام‌های عالی رایش آلمان راه می‌اندازد. این فیلم تا سال ۱۹۷۴ توقیف بود.
سه سال بعد، در ۱۹۷۱، جایزه منتقدان ایتالیایی جشنواره ونیز به فیلم «تعطیلات» او رسید. براس خودش می‌گفت ساخت فیلم‌های اروتیکی را که او را به «تینتو براس» تبدیل کرد، زمانی آغاز کرد که «سال‌ها هنوز رگه‌های سفید در شقیقه‌هایم نینداخته بود و موهای سرم هم بسیار بیشتر بود».
«من ذاتاً آدم فضولی هستم. فیلم مستند… فهمیدم که با ساختن فیلم‌های سیاسی نمی‌توانم دنیا را عوض کنم. همه انقلاب‌ها به خونریزی می‌رسند. اول باید ماهیت انسان تغییر کند، مردم باید از جنسیت خودشان آگاه شوند. من فکر می‌کنم زندگی یعنی …..سرکوب‌شده، و وقت آن رسیده که آزادش کنیم.»
«کالیگولا»؛ نقطه اوج شهرت جهانی
موفقیت کارگردانی براس در سال ۱۹۷۶ با درام تاریخی-اروتیک «کالیگولا» به اوج رسید. این فیلم در سال ۱۹۷۹ به اکران عمومی رسید، بسیاری از صحنه‌هایش حذف شد، اما با این حال رکورد فروش را شکست. پس از «کالیگولا» بود که براس لقب «استاد سینمای اروتیک» گرفت.
در کنار «کالیگولا»، فیلم‌هایی مثل «سالن کیتی»، «میراندا» و «چشم‌چران» از دیگر آثار شناخته‌شده او در این ژانر هستند. براس در مجموع کارگردانی حدود ۳۰ فیلم را در کارنامه دارد؛ از جمله «نقض ممنوعیت‌ها»، «کلید»، «ای زن‌ها!» و «پاپریکا».
او در سال ۱۹۸۳ فیلم «کلید» را درباره استاد سالخورده تاریخ هنر، همسر جوانش و مشکلات جنسی‌شان روی پرده برد. براس ژانر این فیلم را «ملودرام تخت‌خواب» نامید و اعلام کرد از این پس فقط چنین فیلم‌هایی خواهد ساخت.
«وقتی فیلم می‌سازم، در حالت …..دائمی هستم.»
گذر از اروتیک به آثار ساده‌تر و فیلم‌های دهه ۹۰
فیلم‌های براس تا پیش از دهه ۹۰ را نمی‌شد صرفاً اروتیک نامید. منتقدان هم‌نظر بودند که او می‌کوشد داستان و وضعیت درونی شخصیت‌ها را نشان دهد. اما آثار دهه ۹۰ او مانند «میراندا»، «کاپریچیو» (با نام «عشق و هوس») و «پاپریکا» به تدریج ساده‌تر شدند.
در سال ۱۹۹۰ براس فیلم-مانیفست «چشم‌چران» را منتشر کرد. قهرمان داستان می‌کوشید پس از جدایی از همسرش خود را بازیابد و به چشم‌چرانی معتاد می‌شود. شعر بودلر، «نفرین بر آن احمقی که نخستین بار عشق و ناموس را در هم آمیخت»، لایت‌موتیف اصلی فیلم بود.
پنج سال بعد، در ۱۹۹۵، براس ملودرام زندگی‌نامه‌ای تازه‌ای با نام «پست تینتو براس» ساخت که بر پایه نامه‌ها، عکس‌ها و نوارهای ویدئویی شکل گرفت که هواداران برایش می‌فرستادند. این فیلم مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که در برخی از آن‌ها خود براس هم حضور دارد.
در اوایل دهه ۲۰۰۰، ایتالیایی‌ها هرچند سن بالای کارگردان را دست می‌انداختند، اما رفتن به فیلم‌هایش را رها نکردند و آثارش را به قیاس با «وسترن اسپاگتی»، «اروتیک اسپاگتی» می‌نامیدند.
«پورنوگرافی نعوظ می‌دهد، اروتیک احساس.»
زندگی خصوصی و سال‌های پایانی
براس با وجود آنکه به گفته خودش تک‌همسری را نمی‌پذیرفت، تنها یک بار ازدواج کرد. همسرش کارلا چیپرینی در سال ۲۰۰۶ درگذشت و از آن‌ها دو فرزند به یادگار مانده است.
آخرین فیلم او درباره روابط، «عشق من»، در سال ۲۰۰۶ و بلافاصله پس از مرگ همسرش اکران شد. داستان آن درباره عشق دختری متأهل به جوانی فرانسوی است؛ نقش مارتا، زنی که شوهرش از خیانت او باخبر می‌شود، را آنا ژیمسکایا بازی کرد.
«او خانمی آزاده است. بسیار حسی و در مسائل جنسی حتی از من هم گستاخ‌تر. و بسیار باهوش. وگرنه این‌همه سال با هم نمی‌ماندیم.»
در سال ۲۰۱۱ به افتخار براس، نمایش مروری «مجموعه فیلم‌های تینتو براس» شامل ۱۰ داستان کوتاه اروتیک از او برگزار شد. یک سال بعد اعلام کرد وقت آن رسیده «اولین پورن سه‌بعدی جهان» را منتشر کند و نسخه به‌روزشده فیلم «چه کسی کالیگولا را کشت ۳D؟» را معرفی کرد.
«البته که آدم مرفهی هستم. کاری را می‌کنم که دوست دارم و اگر فیلم موفق شود، پول خوبی هم درمی‌آورم.»
بهار ۲۰۲۶ براس به سپسیس (عفونت خون) مبتلا شد. در سپتامبر همان سال به دلیل مشکلات سلامتی جشنواره فیلم ونیز را از دست داد. پیش‌تر در سال ۲۰۱۰ هم دچار خونریزی مغزی شده بود و پس از آن دوره توان‌بخشی طولانی را گذراند.
تینتو براس سرانجام در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ در ۹۳ سالگی درگذشت. او را یکی از پرحاشیه‌ترین و بحث‌برانگیزترین کارگردانان سینمای ایتالیا می‌شناختند.
منبع: ریانووستی، لنتا.ru، کومرسانت
او صبح چهارشنبه ۴ نوامبر ۲۰۲۶ در رم و در ۹۳ سالگی درگذشت.
او با درام تاریخی-اروتیک «کالیگولا» که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، به «استاد سینمای اروتیک» شهرت یافت.
نه، خانواده او اعلام کرده‌اند مراسم را در جمعی کوچک و خصوصی برگزار می‌کنند.
بر اساس گزارش لنتا.ru، او حدود ۳۰ فیلم را کارگردانی کرد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.