به گزارش سینماتک، «استپس» (Steps) نتفلیکس با روایتی متفاوت از سیندرلا سراغ هدفی مشخص رفته است. به گزارش اسکرین‌رنت، موفق‌ترین بازآفرینی‌های این قصهٔ پریان یا مثل شرک به طنزی شیطنت‌آمیز و خودآگاه تکیه می‌کنند، یا مثل فروزن راه تازه‌ای برای رسیدن به قلب گرم این داستان‌ها پیدا می‌کنند. این فیلم به کارگردانی آلیس تسوئه و جان ریپا می‌خواهد هر دو کار را بکند؛ کاری جسورانه و دشوار که یک لغزش در آن می‌تواند جذابیت را به آزارندگی تبدیل کند.
به نوشتهٔ منتقد اسکرین‌رنت، «استپس» در فروزن بودن شاید بهتر از شرک بودن عمل می‌کند، اما سازندگان این ترکیب را درست از آب درآورده‌اند. فیلم خنده‌دار است و اغلب به شکلی که به کلیشه‌های قصه‌های پریان، که می‌شناسیم و دوست داریم و گاهی از آن‌ها چشم برمی‌داریم، طعنه می‌زند؛ اما چون هرگز مرکز عاطفی‌اش را از دست نمی‌دهد، جادو از بین نمی‌رود.
سیندرلا از نگاه خواهران ناتنی
خلاصه‌کردن این فیلم به «سیندرلا از نگاه خواهران ناتنی بدجنس» از نظر فنی درست است، اما تصویر کامل را نمی‌دهد. در این روایت، خواهران ناتنی و مادرشان بدجنس نیستند؛ اما جامعهٔ اطراف آن‌ها را این‌طور می‌بیند، عمدتاً چون در این روایت از نظر فرهنگی و نژادی متفاوت‌اند: با کد آسیایی، در حالی که خانهٔ تازه‌شان در پادشاهی آلوت پر از اروپایی‌های سفیدپوست است.
در خانه، این تفاوت مشکلی نبود؛ لیلیث (کلویی کوئو) و مارگو (لونا همیلتون) در ابتدا با سیندرلا (اِما جاگر) و پدرش نزدیک بودند. اما رویای لیلیث برای تعلق‌داشتن زمانی فروپاشید که در برابر تحقیر دختر شرور محلی، پریسیلا (سوفیا مورترا)، سیندرلا پشتشان را کرد و به جمع طردشدگان نپیوست.
حالا آن‌ها بزرگ شده‌اند. مارگو (استفانی سو) و سیندرلا (آماندا سایفرید) ظاهراً با هم خوب کنار می‌آیند، اما لیلیث (الی ونگ)، که حالا خویی سرکش و نوجوان‌پسند گرفته، به‌سختی خواهر ناتنی‌اش را تحمل می‌کند. وقتی می‌فهمد پری‌مادری (بت میدلر) تمام عمر به سیندرلا مزیت جادویی داده و باعث شده بتواند قلب شاهزاده (دنیل رادکلیف) را در رقص سلطنتی به دست آورد، خشمگین می‌شود. پس عصای پری‌مادر را می‌قاپد، جادویی به مهمانی می‌زند و به خواهر ناتنی بی‌نقصش طعم محرومیت‌هایی را می‌چشاند که خودش تجربه کرده است.
شبی که همه‌چیز به هم می‌ریزد
این کار بسیار بد پیش می‌رود. معلوم می‌شود پری‌مادر این قصه را سال‌ها پیش با جادو نوشته بوده و تحقق‌نیافتنش پیامدهای فاجعه‌باری دارد. تا پایان شب، سیندرلا لباس ژنده پوشیده، مارگو به قورباغه تبدیل شده و پریسیلا (نیکی گلِیزر)، که عصا را از لیلیث دزدیده، شاهزاده را قانع کرده که او عشق واقعی و صاحب کفش شیشه‌ای است. اگر سه خواهر نتوانند پیش از نیمه‌شب شب بعد شاهزاده را راضی کنند کفش را به پای سیندرلا کند، همه برای همیشه در این کابوس گیر می‌افتند.
به نوشتهٔ اسکرین‌رنت، ماجراجویی پیش‌رو در سطح طرح داستان سرگرم‌کننده است، اما کمابیش آشنا هم هست. فیلم به ریتم رایج فیلم‌های پریان انیمیشنی وفادار می‌ماند و این شامل خود انیمیشن هم می‌شود؛ فیلم خوش‌ساخت و زیباست، اما در سطح طراحی، شخصیت‌ها و جهان اطرافشان گاهی بیشتر از آنکه بلندپروازی داشته باشند، به نظر می‌رسد فقط کارکرد خود را انجام می‌دهند. مقایسه با انیمیشن‌های امسال نشان می‌دهد که این فیلم می‌توانست جسورانه‌تر باشد.
قلب و طنزی که کمبود را می‌پوشاند
با این حال، فیلم به دو دلیل محدودیت‌هایش را پشت سر می‌گذارد؛ نخست اینکه واقعاً خنده‌دار است. «استپس» کلیشه‌های قصه‌های پریان را ماهرانه به کار می‌گیرد و سادگی شخصیت‌های فرعی‌اش عمدی به نظر می‌رسد. دیالوگ‌ها هم اغلب طنزآمیزند و موفق؛ منتقد اسکرین‌رنت می‌نویسد در چند لحظه بلند خندیده است. این هم‌زمان حاصل نویسندگی و بازیگری است: الی ونگ و نیکی گلِیزر کمدین حرفه‌ای‌اند و سایفرید، سو، رادکلیف، میدلر و پیتر دینکلیج (در نقش پیشخدمت روان‌پریش پریسیلا) همگی مهارت کمدی خود را نشان داده‌اند.
دوم اینکه مرکز عاطفی داستان درست اداره شده است. برخلاف انتظار، عنوان «استپس» به دو خواهر ناتنی اشاره ندارد؛ مارگو تقریباً شخصیتی حاشیه‌ای است. «استپس» به لیلیث و سیندرلا اشاره دارد که رابطهٔ پرتنششان ستون فقرات فیلم است. کارگردانان درد طرد شدن لیلیث را ظریف دست می‌گیرند و سرکشی‌اش ریشه در همان درد دارد. وقتی می‌بینیم کسی که صمیمانه به پایان خوش باور داشت چطور محبور به بدبینی می‌شود، فیلم میان نقطهٔ A و B شناور نمی‌ماند.
لیلیث آن‌قدر از سیندرلا خشم دارد که نمی‌بیند بخش زیادی از رفتار خواهر ناتنی‌اش هم ریشه در درد دارد. فیلم به‌طرز هوشمندانه‌ای ویژگی‌های سنتی سیندرلا را بازتعریف می‌کند: نظافت وسواس اجباری اوست؛ با خوش‌بینی relentless احساسات منفی را خفه می‌کند و به دوستان حیوانش نزدیک‌تر از آدم‌های زندگیش است. انتخاب آماندا سایفرید برای این نقش یک ضربهٔ واقعی است؛ او به‌طور منحصربه‌فردی می‌تواند همهٔ این ویژگی‌های شاهزاده‌ای را با روان‌رنجوری و عمق روانی همراه کند و این لایه‌ها را فقط با صدایش منتقل کند.
با اینکه سه خواهر هدفی مشخص برای انجام دادن دارند، روشن است که قوس واقعی «استپس» نزدیک شدن لیلیث و سیندرلا به یکدیگر و بازکشف محبتی است که می‌توانست در سال‌های سخت تکیه‌گاه هر دو باشد. سازندگان این نشانه را از فروزن گرفته‌اند و هر تصمیم داستانی که این رابطه را پیش می‌برد، از جمله پایان‌بندی دقیق و بی‌نقص آن، تأثیر واقعی دارد.
بعد چه می‌شود
«استپس» از جمعه ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ در نتفلیکس قابل تماشاست. باید دید مخاطبان خانوادگی، به‌ویژه دخترانی که فیلم مستقیماً با آن‌ها حرف می‌زند، این سیندرلای متفاوت را چطور می‌پذیرند.
منابع
اسکرین‌رنت (screenrant.com)
روایتی متفاوت از سیندرلا که در آن خواهران ناتنی بدجنس نیستند و رابطهٔ لیلیث و سیندرلا محور داستان است.
آلیس تسوئه و جان ریپا.
آماندا سایفرید، الی ونگ، استفانی سو، دنیل رادکلیف، بت میدلر و پیتر دینکلیج.
از جمعه ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ در نتفلیکس.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.