فرشته حسینی در ۶ اردیبهشت ۱۳۷۶ در تهران به دنیا آمد. پدر و مادرش مهاجران افغانستانی بودند. بنابراین او یک ایرانی-افغانستانی‌تبار محسوب می‌شود. فرشته حسینی تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد. فعالیت هنری او از ۹ سالگی با تئاتر آغاز شد.
فرشته حسینی در دوره‌های بازیگری اساتیدی چون اصغر محبی، مهتاب نصیرپور و محمد رحمانیان شرکت کرد. بنابراین پایه هنری او از همان ابتدا آموزش آکادمیک بود. اولین تجربه تصویری او مستند «من یک بازیگر شادم» در سال ۱۳۹۴ بود. یک سال بعد، با فیلم «رفتن» به کارگردانی نوید محمودی وارد سینما شد.
نقطه عطف شهرت فرشته حسینی با نقش «فرشته» در فیلم «رفتن» رقم خورد. این فیلم داستان یک ورزشکار زن افغانستانی را روایت می‌کند. برای این نقش، فرشته حسینی جایزه بهترین بازیگر زن را از جشنواره بین‌المللی مراکش دریافت کرد. بنابراین شهرت او از همان ابتدا بین‌المللی بود.
در کارنامه سینمایی فرشته حسینی، فیلم‌های متنوعی دیده می‌شود. «شکستن همزمان بیست استخوان» در ۱۳۹۷ با نقش هنگامه، «یلدا» در ۱۳۹۸ با نقش انار، «دسته دختران» در ۱۴۰۱ با نقش سیمین و «بی‌سروصدا» در ۱۴۰۲ با نقش لیلا از جمله این آثار هستند. برای «دسته دختران»، او دیپلم افتخار بهترین نقش مکمل را از جشنواره فجر دریافت کرد.
در نمایش خانگی نیز فرشته حسینی حضوری درخشان داشته است. «قورباغه» در ۱۳۹۹ با نقش لیلا، به کارگردانی هومن سیدی، یکی از پربیننده‌ترین سریال‌های نمایش خانگی بود. «جنگل آسفالت» در ۱۴۰۳ با نقش هنگامه نیز از دیگر کارهای اوست. این تنوع نقش‌ها، نشان‌دهنده وسعت استعداد اوست.
زندگی شخصی فرشته حسینی نیز در رسانه‌ها پرحاشیه بوده است. او در تیر ۱۴۰۰ با نوید محمدزاده، بازیگر مطرح سینمای ایران، ازدواج کرد. این ازدواج، یکی از پرحرف‌ترین موضوعات سینمای ایران در سال‌های اخیر بوده است. بنابراین زندگی شخصی او نیز بخشی از حضور رسانه‌ای اوست.
کودکی سخت فرشته حسینی اما کمتر روایت شده است. او در مصاحبه‌ای گفته که در کودکی برای تأمین هزینه‌های مدرسه در یک کارگاه خیاطی کار می‌کرده. از خستگی، روی چرخ خیاطی خوابش می‌برده است. این تجربه، پشتکار او را از همان کودکی نشان می‌دهد.
نکته مهم درباره تجربه او در ایران: فرشته حسینی در برنامه‌ای تلویزیونی گفت که در ایران هرگز تحقیر نشده است. اما برخلاف انتظار، این هموطنان افغانستانی‌اش بودند که او را به خاطر بازیگری تحقیر می‌کردند. این جمله، یک نکته اجتماعی مهم را آشکار می‌کند. چرا که گاهی، فشار اجتماعی از درون جامعه خودی می‌آید، نه از بیرون.
حواشی اخیر فرشته حسینی نیز قابل توجه است. در دی ۱۴۰۴، خبرگزاری دانشجو او را به دلیل انتشار استوری‌هایی در انتقاد از وضعیت ایران و حضور در کانادا، به «نمک‌نشناسی» متهم کرد. این حواشی، بخشی از فشار رسانه‌ای بر هنرمندان مهاجر یا منتقد است. بنابراین زندگی حرفه‌ای فرشته حسینی در تقاطع هنر و سیاست قرار گرفته است.
در نهایت، فرشته حسینی نمونه‌ای از یک بازیگر خودساخته است که از تئاتر محله‌ای به جشنواره‌های بین‌المللی رسید. مسیر او از کارگاه خیاطی تا فرش قرمز، یک روایت الهام‌بخش است. چرا که در سینما، استعداد به تنهایی کافی نیست؛ استقامت نیز لازم است. و فرشته حسینی، هر دو را از کودکی داشته است.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.