پشت هر قاب ماندگار از سینمای ایران، یک زندگی واقعی جریان دارد. سرنوشت بازیگران قدیمی ایرانی نشان میدهد که شهرت همیشه به آرامش ختم نمیشود. برخی از آنان در اوج محبوبیت، به اجبار از پرده کنار رفتند و در سکوت و گمنامی درگذشتند.
فرشته جنابی یکی از همین چهرههاست. او با فیلمهای «زن یکشبه» و «قیامت عشق» به شهرت رسید. اما پس از انقلاب ۵۷، فعالیت هنری او ناگهان متوقف شد. درباره او شایعه صدور حکم اعدام وجود دارد. در نتیجه او نزدیک به ۲۰ سال زندگی مخفیانه را برگزید و سرانجام در ۱۳۷۷ در تنهایی از دنیا رفت.
فروزان اما قصهای مشابه دارد. او با نام اصلی پروین خیربخش، ستاره بیرقیب فیلمفارسی و همراه همیشگی محمدعلی فردین بود. فیلمهایی مانند «گنج قارون» و «باباشمل» او را به نماد یک دوران تبدیل کردند. اما برای او نیز حکم اعدام صادر شد. این حکم بعدها با شرط تحویل تمام اموال و محرومیت از فعالیت هنری، عفو شد. فروزان در ۱۳۹۴ در انزوا درگذشت.
اما تلخترین روایتها شاید از زبان خود هنرمندان باشد. جهانگیر الماسی، بازیگر «هزاردستان» و «در چشم باد»، صریحاً گفت: «پول غذا ندارم! هفتگی چهار مرتبه غذا میخورم». او علت این وضعیت را وجود یک مافیا دانست که او را از سینما و تلویزیون کنار گذاشته است. محمد شیری نیز جملاتی تکاندهنده گفت: «ما بازیگرها حساس هستیم و اگر کار نکنیم، میمیریم».
در نهایت، این روایتها تنها مرور گذشته نیستند. آنها یک هشدار جدی درباره نحوه برخورد با پیشکسوتان هنری هستند. چرا که سینمای امروز ایران، روی شانههای همین ستارگان فراموششده ایستاده است. بنابراین احترام به آنان، نه یک لطف، بلکه یک مسئولیت فرهنگی است.
💬 دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.