به گزارش سینماتک، مایک فلانگان هم ساخت ترس را می‌داند و هم سریال‌سازی دنباله‌دار را. به گزارش پلیگان، آخرین سریالش ترکیبی است از چیزهایی که او را محبوب کرده است: پیوندش با استیون کینگ، مهارتش در اقتباس، چشم دقیقش در انتخاب بازیگر و توانایی‌اش در ساختن احساس. اما یک چیز کلیدی غایب است: ترس.
اقتباس تازه‌اش از «کری» (Carrie) امسال در اکتبر منتشر شد و بحث‌های زیادی به راه انداخت. بسیاری ستودند که رمان دههٔ هفتادی کینگ را به ۲۰۲۶ آورد، اما یکی از انتقادهای اصلی این بود که ترسناک نیست؛ به‌ویژه برای فلانگانی که به ساختن چیزهای واقعاً ترسناک شناخته می‌شود. شاهد مثالش: «تسخیرشدهٔ عمارت هیل» (The Haunting of Hill House).
ارواح در دید آشکار
«تسخیرشدهٔ عمارت هیل» در سال ۲۰۱۸ در نتفلیکس پخش شد و نخستین سریال فلانگان بود. این سریال بر پایهٔ رمان نام‌آور شرلی جکسون ساخته شد؛ فلانگان شخصیت‌های او را بازآفرینی کرد و گاهی هویت‌شان را کاملاً عوض کرد. جکسون گروهی از غریبه‌ها را در خانه‌ای تسخیرشده گرد می‌آورد تا عمیق‌ترین آسیب‌هایشان را بکاوند، اما فلانگان آن‌ها را به خواهر و برادر تبدیل کرد و «هیل‌هاوس» را به داستان خانهٔ کودکی‌شان بدل ساخت.
این انتخاب اقتباسی را بسیاری از طرفداران سرسخت جکسون نبخشیدند. با این حال، اگر فلانگان یک کار را انجام دهد، آن پایبندی کامل به مفهوم خانهٔ تسخیرشده است؛ ترس روانی رمان را می‌گیرد و آن را عینی می‌کند. هیل‌هاوس واقعاً خانهٔ وحشت است.
سریال به‌جای تکیه بر پرش‌های ناگهانی (jump scares)، با دلهره پیش می‌رود؛ دلهره‌ای که چشم را وامی‌دارد در تمام قاب بگردی تا چیزی ناهماهنگ غافلگیرت نکند.
«اگر برگردی و سریال را دوباره ببینی، در هر قسمت احتمالاً بین هشت تا ۱۰ روح وجود دارد که دقیقاً در دید آشکار پنهان شده‌اند و ما توجهی به آن‌ها جلب نکردیم، اما آنجا هستند.»
این را فلانگان در گفت‌وگو با Bloody Disgusting گفته است.
او همچنین گفت که این ارواح ریشهٔ شخصی دارند. مرد بلندقد با کلاه شاپو به این دلیل اضافه شد که یکی از نویسندگان از آدم‌های قدبلند می‌ترسید. به گفتهٔ فلانگان، «افراد روی پایه‌های بلند او را می‌ترسانند. یکی از خاص‌ترین و عجیب‌ترین ترس‌هایی است که شنیده‌ام. همه فکر کردیم خیلی خنده‌دار است و تصمیم گرفتیم مرد بلندقد را بسازیم.»
هیل‌هاوس ارواح ترسناک زیادی برای فضاسازی و ناآرامی به کار می‌گیرد، اما بعضی از آن‌ها دو نقش دارند و داستان را هم پیش می‌برند. فلانگان النور جکسون را به دو شخصیت تقسیم کرد: ناپایداری او را به مادر خانوادهٔ کری‌ن، اولیویا (کارلا گوجینو)، داد و ضعف و تخیلش را به نل (ویکتوریا پدرتی). نل نمونهٔ کامل خانه‌ای است که ضعیف‌ترین عضو خود را می‌بلعد. قسمت برجستهٔ سریال، «بانوی گردن‌کج»، بر پیچشی تکیه دارد که (هشدار اسپویل) روحی که تمام عمر نل را تسخیر کرده، خودش است؛ دیوانه و کشته‌شده به دست خانه. بزرگ‌ترین پیچش هیل‌هاوس ترس را صمیمی می‌کند. پیچش «کری» برعکس عمل می‌کند و ترس را کاملاً از او دور می‌کند.
جشن در ۲۰۲۶
هشدار: از اینجا به بعد اسپویل قسمت‌های پایانی «کری» می‌آید.
اقتباس فلانگان از «کری» به کتاب نزدیک‌تر می‌ماند و اسطوره، ترتیب رویدادها و هویت شخصیت‌ها را حفظ می‌کند، اما در جایی که نباید، منحرف می‌شود: صحنهٔ جشن. یک فصل کامل برای یکی از مشهورترین لحظه‌های تاریخ وحشت ساخته می‌شود، اما سریال آن را بی‌دلیل پیچیده می‌کند. به‌جای آنکه جشن جایی باشد که کری می‌شکند و انتقام می‌گیرد، این امالین (تالیا دودک)، دوست کری، است که بیشترین تقصیر را بر گردن می‌گیرد و در بیشتر کشتار، بدن کری را تسخیر می‌کند.
فلانگان در گفت‌وگو با پلیگان دربارهٔ صحنهٔ جشن توضیح داد که او و نویسندگان می‌خواستند کری «۱۰۰ درصد و تنها مسئول» مرگ شخصیت‌های کلیدی باشد؛ چه بی‌گناه و چه مقصر، از جمله تامی راس (جوئل اوت)، بیلی نولان (آرتور کنتی) و کریس هارگنسن (آلیسون تورنتون).
اما آن‌ها در کشتار جشن خط کشیدند. به گفتهٔ فلانگان: «هیچ‌کدام از ما باور نداشتیم کری وایتی که ساخته‌ایم آگاهانه انتخاب کند مدیر گریل (متیو لیلارد) را بکشد، خانم دی (امبر میدتاندر) را بکشد و آدم‌های بی‌گناه اطرافش را به آتش بکشد.»
«کری» همیشه بیش از داستان دختری بوده که جشن مدرسه‌اش را به آتش می‌کشد. این داستان دربارهٔ ظلم دانش‌آموزان دبیرستانی است که هم‌کلاسی‌های ضعیف‌ترشان را ابزار حس بهتر شدن دربارهٔ خودشان می‌کنند. این ظلم در سریال فلانگان هم دیده می‌شود؛ او مثل هیل‌هاوس می‌تواند کاری کند که ما عمیقاً به شخصیت‌هایش اهمیت بدهیم. اما جشن همان لحظه‌ای است که تمام آن ظلم به کری سرایت می‌کند، جایی که او از صفحهٔ کتاب بیرون می‌زند و به یک نماد وحشت تبدیل می‌شود. سریال دقیقاً همان‌جا جا می‌زند. هیچ لحظهٔ «بانوی گردن‌کج» وجود ندارد؛ فقط یک کشتار است که هیچ‌کس به‌روشنی مقصرش نیست.
چرا هیل‌هاوس هنوز کار می‌کند
به گزارش پلیگان، تفاوت در نحوهٔ نزدیک شدن به ترس است. هیل‌هاوس ترس روانی را جدی می‌گیرد و آن را با داستان خانواده گره می‌زند؛ ترس از خانه، ترس از گذشته و ترس از خود. پیچش نل در نهایت ترس را شخصی می‌کند؛ بیننده نمی‌ترسد که چیزی از بیرون بیاید، می‌ترسد که خودش منبع ترس باشد.
در «کری»، سریال نزدیک به کتاب می‌ماند، اما در نقطه‌ای که کتاب ترس را به اوج می‌رساند، آن را از شخصیت اصلی جدا می‌کند. نتیجه این است که بیننده شاهد کشتار است، اما بدون آن لحظهٔ اصیل ترس که تراژدی شخصی را به وحشت بدل می‌کند.
بعد چه می‌شود
«تسخیرشدهٔ عمارت هیل» در نتفلیکس در دسترس است. پلیگان پرسش خود را با لحنی انتقادی مطرح می‌کند: آیا سریال باید «امالین» نام می‌گرفت؟ پاسخ روشن نیست، اما مقایسهٔ هیل‌هاوس با اقتباس تازهٔ «کری» نشان می‌دهد فلانگان در ترساندن با دلهره و پیچش شخصی هنوز استاد است؛ آنچه در «کری» کم آمده، همان چیزی است که هیل‌هاوس را ماندگار کرد.
منبع: پلیگان
به گزارش پلیگان، سریال در صحنهٔ جشن به‌جای آنکه کری را مسئول کشتار کند، بیشترین تقصیر را به امالین می‌دهد و ترس را از شخصیت اصلی جدا می‌کند.
این قسمت با پیچشی که روح تسخیرکنندهٔ نل را خودش نشان می‌دهد، ترس را شخصی و صمیمی می‌کند و همین هیل‌هاوس را ماندگار کرده است.
او به پلیگان گفت که نویسندگان می‌خواستند کری ۱۰۰ درصد مسئول مرگ شخصیت‌های کلیدی باشد، اما باور نداشتند کری آگاهانه آدم‌های بی‌گناه را به آتش بکشد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.