در هالیوود فاصله‌ی بین یک جاه‌طلبی سینمایی تا خاک سیاه نشستن، فقط یک «شکست در گیشه» است. استودیوهایی که روزگاری غول‌های صنعت فیلم بودند یا امپراتوری‌های تاریخی به حساب می‌آمدند، با یک اعتماد کورکورانه به بودجه‌های نجومی، رسماً اعلام ورشکستگی کردند و برای همیشه از نقشه هالیوود پاک شدند.
نابودکننده غول ۶۰ ساله سینما و آغاز عصر پایان استودیوهای مستقل: Heaven’s Gate (1980)
مایکل چیمینو پس از اسکار «شکارچی گوزن» چک سفید امضا گرفت و هزینه‌ای ۱۱ میلیون دلاری را به ۴۴ میلیون دلار (معادل ۱۸۰ میلیون دلار امروز) رساند. وسواس دیوانه‌وار او مثل ساخت و تخریب کامل لوکیشن‌ها و برداشت‌های صدباره، فیلم را به یک فاجعه گیشه با فروش تنها ۳.۵ میلیون دلار تبدیل کرد.
استودیوی افسانه‌ای United Artists (تأسیس شده در ۱۹۱۹ توسط چارلی چاپلین، داگلاس فربنکس و مری پیکفورد) نتوانست این ضرر کمرشکن را تاب بیاورد. این کمپانی تاریخی رسماً اعلام ورشکستگی کرد، به کمپانی MGM فروخته شد و دوران تسلط همه‌جانبه کارگردان‌های هالیوود نو بر بودجه استودیوها برای همیشه به پایان رسید.
پایان دوران شکوه سازنده ترمیناتور و رمبو: Cutthroat Island (1995)
کمپانی مستقل و پرقدرت Carolco Pictures که با بلاک‌باسترهایی مثل Terminator 2، Total Recall و سری Rambo پادشاهی می‌کرد، نزدیک به ۱۰۰ میلیون دلار روی این پروژه دزدان دریایی به کارگردانی رنی هارلین قمار کرد؛ پروژه‌ای که ساختش با بازنویسی‌های مکرر و ساخت کشتی‌های گران‌قیمت در مالت به آشوب کشیده شد.
فیلم در آمریکای شمالی تنها ۱۰ میلیون دلار فروخت و با ثبت ضرری نزدیک به ۹۰ میلیون دلار (بیش از ۱۸۰ میلیون دلار امروز)، رکورد بزرگ‌ترین زیان گیشه را در کتاب رکوردهای گینس شکست. کارولکو حتی پیش از اکران جهانی فیلم رسماً اعلام ورشکستگی کرد و برای همیشه بسته شد.
انیمیشنی که شاهکار استیو جابز و لوکاس را به خاک نشاند: Final Fantasy: The Spirits Within (2001)
کمپانی بازی‌سازی اسکوئر با تأسیس Square Pictures قصد داشت اولین انیمیشن فتورئالیستی کامپیوتری تاریخ را بسازد. بودجه فیلم از ۷۰ میلیون دلار اولیه به ۱۳۷ میلیون دلار رسید؛ هزینه‌ای نجومی که بخش عمده آن صرف شبیه‌سازی تاربه‌تار موها و پوست کاراکترهای دیجیتال شد.
فیلم در گیشه شکست فاجعه‌باری خورد و تنها ۸۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت که به ضرری بیش از ۹۴ میلیون دلار منجر شد. این زیان سهمگین، کمپانی Square Pictures را برای همیشه تعطیل کرد و شرکت مادر اسکوئر را در آستانه سقوط کشاند تا مجبور به ادغام اجباری با رقیب دیرینه‌اش، انیکس (Enix)، شود.
غرور کوین کاستنر و غرق شدن یک استودیو در اقیانوس: The Postman (1997)
کوین کاستنر پس از موفقیت‌های چشمگیر و حواشی پرهزینه Waterworld، کنترل کامل یک درام پساآخرالزمانی سه ساعته را در دست گرفت. استودیوی سازنده و بازوی تولیدی Tig Productions بودجه‌ای بالغ بر ۸۰ میلیون دلار را در اختیار رویاپردازی بی‌پایان کاستنر گذاشتند.
فیلم در افتتاحیه و گیشه آمریکای شمالی شکستی تحقیرآمیز تجربه کرد و کمتر از ۱۸ میلیون دلار فروخت. ضرر سنگین این فیلم کمر ساختار مالی کمپانی را شکست و ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به شراکت‌های هالیوودی کاستنر وارد کرد؛ تا جایی که سال‌ها طول کشید تا او دوباره بتواند پروژه‌ای با بودجه بزرگ را کارگردانی کند.
مرگ بلندپروازی علمی‌تخیلی و منحل شدن غول پویانمایی: Titan A.E. (2000)
استودیوی Fox Animation Studios با بودجه‌ای ۷۵ تا ۹۰ میلیون دلاری و حضور انیماتورهای نامدار مانند دان بلات ساخته شد تا سلطه دیزنی را در پایان هزاره دوم به چالش بکشد. ترکیب انیمیشن سنتی و گرافیک سه‌بعدی نوظهور کامپیوتری پروژه‌ای به‌شدت جاه‌طلبانه بود.
فیلم در گیشه خاکستر شد و فروش جهانی‌اش حتی به ۳۷ میلیون دلار هم نرسید؛ شکستی که ضرری بیش از ۱۰۰ میلیون دلاری به جای گذاشت. استودیوی فاکس تنها ده روز پس از اکران فاجعه‌بار این اثر، تمام بخش انیمیشن بلند فاکس انیمیشن در فینیکس را تعطیل و ۳۰۰ هنرمند را اخراج کرد.
تراژدی بزرگ دیزنی و سقوط امپراتوری رابرت زمکیس: Mars Needs Moms (2011)
کمپانی ImageMovers Digital به مدیریت رابرت زمکیس و با حمایت والت دیزنی تأسیس شد تا فناوری موشن کپچر (شبیه‌سازی حرکات واقعی) را متحول کند. ساخت انیمیشن «مریخ به مامان‌ها نیاز دارد» رقمی نجومی نزدیک به ۱۵۰ میلیون دلار هزینه برداشت.
فروش تحقیرآمیز ۳۹ میلیون دلاری این انیمیشن در سطح جهانی، یکی از بزرگ‌ترین ضررهای تاریخ سینما را با رقم خسارت تخمینی ۱۰۰ تا ۱۳۰ میلیون دلار رقم زد. دیزنی حتی پیش از تمام شدن اکران بین‌المللی، استودیوی ImageMovers Digital را تعطیل کرد و صدها انیماتور و تکنیسین شغل خود را از دست دادند.
حماسه رومی که قدیمی‌ترین استودیوی انگلستان را به ورشکستگی کشاند: The Fall of the Roman Empire (1964)
ساموئل برونستون، تهیه‌کننده مستقل افسانه‌ای، بزرگ‌ترین دکور سینمایی روباز تاریخ را با مساحت بیش از ۵۰ هکتار در حومه مادرید بازسازی کرد. او با دستمزدهای کلان به ستاره‌هایی چون سوفیا لورن و الک گینس، بودجه‌ای نزدیک به ۱۹ میلیون دلار (معادل ۱۸۰ میلیون دلار امروز) خرج این اثر تاریخی کرد.
با وجود کیفیت بالای سینمایی، مخاطبان از تماشای فیلم‌های بیگ پروداکشن حماسی اشباع شده بودند و فیلم در گیشه شکست خورد و کمتر از ۵ میلیون دلار بازگشت مالی داشت. این ضرر نجومی فوراً به اعلام ورشکستگی Samuel Bronston Productions انجامید و پرونده تولید آثار عظیم مستقل در اروپا را بست.
شکستی چنان هولناک که استودیوی بریتانیایی را تسلیم کمپانی رقیب کرد: Raise the Titanic (1980)
کمپانی بریتانیایی ITC Entertainment به رهبری لرد لئو گرید، بودجه‌ای سرسام‌آور معادل ۴۰ میلیون دلار را خرج شبیه‌سازی و بیرون کشیدن ماکت کشتی تایتانیک از زیر آب کرد؛ رقمی که در سال ۱۹۸۰ برای یک اثر مستقل ماورای تصور بود.
فیلم در آمریکای شمالی تنها ۷ میلیون دلار فروخت. لرد گرید در جمله‌ای تاریخی و ماندگار پس از این شکست گفت: «اگر آب اقیانوس را خالی می‌کردیم برایمان ارزان‌تر از ساختن دوباره تایتانیک تمام می‌شد!» این ضرر هنگفت کمپانی ITC را تا مرز نابودی کشاند و ساختار مالی آن را مجبور به واگذاری حقوق آثار و فروش بخش عمده دارایی‌هایش کرد.
کمدی سیاه دیوید لینچ که یک امپراتوری خانوادگی را متلاشی کرد: One from the Heart (1982)
فرانسیس فورد کاپولا پس از سودآوری «اینک آخرالزمان»، استودیوی مستقل شخصی خود به نام Zoetrope Studios را تأسیس کرد تا سینمایی آزاد از بند هالیوود بسازد. او بودجه درام موزیکال جدیدش را از ۱۵ میلیون به ۲۶ میلیون دلار رساند و تمام لاس‌وگاس را در پلاتوهای استودیو از نو ساخت.
فیلم در گیشه خاک شد و کمتر از ۱ میلیون دلار فروخت. کاپولا نه تنها استودیوی اختصاصی Zoetrope را از دست داد، بلکه شخصاً اعلام ورشکستگی فصل ۱۱ کرد و برای بیش از یک دهه مجبور شد به عنوان کارگردان استخدامی، صرفاً برای پرداخت بدهی‌های سنگین این فیلم پروژه‌های تجاری بسازد.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.