سینمای ۴ بعدی 4DX؛ شهربازیِ پرهیجانی که ممکن است به قیمت سردرد و تهوع تمام شود

سینمای ۴ بعدی دیگر فقط یک ایده آینده‌نگرانه نیست. شرکت کرهای CJ 4DPLEX از سال ۲۰۰۹ این فناوری را با نام 4DX به دنیا معرفی کرد. امروز نزدیک به ۸۰۰ سالن در سراسر جهان این تجربه را ارائه می‌دهند. اما همچنان یک سوال اساسی باقی است: آیا این تجربه واقعاً سینماست؟

جدیدترین آزمون این فناوری، فیلم «اودیسه» ساخته کریستوفر نولان بود. گزارش مجله Variety از تماشای این فیلم در 4DX نشان داد که تجربه می‌تواند دو روی کاملاً متفاوت داشته باشد. یکی از نویسندگان آن را «وحشی‌ترین تجربه سینمایی» توصیف کرد و دیگری آن را «شکنجه» نامید.

نقطه قوت اصلی 4DX، غوطه‌وری بی‌نظیر در صحنه‌های اکشن است. وقتی موج‌های دریا در فیلم «اودیسه» با تکان‌های صندلی هماهنگ می‌شوند، حس غرق شدن در ماجرا واقعاً القا می‌شود. در صحنه‌های طوفان، انفجار و تعقیب‌وگریز نیز این فناوری واقعاً می‌درخشد.

اما این تجربه معایب جدی هم دارد. تهوع، سردرد و خستگی شدید از شایع‌ترین شکایت‌ها هستند. یکی از نویسندگان Variety نتوانست فیلم را تا پایان تحمل کند. در فیلم‌های طولانی مانند «اودیسه» که حدود ۳ ساعت است، این مشکلات تشدید می‌شوند. بنابراین اگر به حرکت حساسیت دارید، 4DX به هیچ وجه برای شما مناسب نیست.

مشکل دیگر، ناهماهنگی با ریتم فیلم‌های مدرن است. تدوین سریع و تغییر مداوم زاویه دوربین باعث می‌شود بدن نتواند با ذهن هماهنگ بماند. این سردرگمی حسی، تمرکز روی داستان را از بین می‌برد. در نتیجه، تماشای فیلم‌های درام یا گفتگو-محور در 4DX تقریباً بی‌معناست.

هزینه بالا نیز عامل بازدارنده مهمی است. بلیت 4DX حدود ۳۶ دلار گزارش شده است. با این هزینه، می‌توانید چند بار یک فیلم معمولی ببینید. بنابراین باید مطمئن باشید که تجربه‌ای که می‌خرید، واقعاً ارزش این قیمت را دارد.

در نهایت، 4DX را باید یک شهربازی با داستان دانست، نه یک سینمای معمولی. اگر به دنبال هیجان فیزیکی و تجربه‌ای متفاوت هستید، این فناوری می‌تواند به‌یادماندنی باشد. اما اگر هدف شما غرق شدن در داستان، بازیگری و ظرافت‌های سینمایی است، پرده‌های IMAX یا سالن‌های استاندارد انتخاب بهتری هستند. چرا که سینما در خالص‌ترین شکلش، به جای تکان دادن بدن، روح را می‌لرزاند.