پرش به محتوا

نقد و بررسی فیلم «هرگز پس از تاریکی» ‘Never After Dark’

وب‌گردی 👁 ۰ بازدید
نقد و بررسی فیلم «هرگز پس از تاریکی» ‘Never After Dark’

فیلم «هرگز پس از تاریکی» روایتی دلهره‌آور از رویارویی یک احضارکننده روح ژاپنی با نیرویی اهریمنی است که وحشت روان‌شناختی شرقی را با هیجان سینمایی پیوند می‌زند.

اثر تازه دِیو بویل با تلفیق اتمسفر وهم‌آلود جنگل‌های مه‌گرفته ژاپن و هنرنمایی موئکا هوشی، به بازتعریف گونه ارواح خبیثه در سینمای وحشت پرداخته است.

به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، حرکت آرام دوربین در امتداد جاده‌ای کوهستانی میان جنگل‌های مه‌آلود ژاپن و نمای نزدیک تدریجی از ساختمانی متروک در دل کوهستان، تماشاگر را از نخستین دقایق فیلم «هرگز پس از تاریکی» (Never After Dark) وارد قلمرویی تسخیرشده می‌کند.

این درام ترسناک و پرتعلیق، ساخته دِیو بویل، داستان یک احضارکننده ارواح را دنبال می‌کند که در آخرین مأموریت خود با هماوردی شیطانی و بسیار خطرناک‌تر از موارد پیشین روبه‌رو می‌شود. موئکا هوشی، که با درخشش در سریال تاریخی «شوگون» (Shōgun) شناخته شد، در این اثر نقش آیری را بر عهده دارد؛ متخصص باتجربه‌ای در حوزه ارتباط با ارواح که وظیفه‌اش انتقال اشباح ناآرام به جهان پسین و رهانیدن منازل مشتریان وحشت‌زده از تسخیر است.

مأموریت تازه او از سوی مالک مبادی‌آداب یک کلبه کوهستانی (با بازی تائه کیمورا) محول می‌شود که از تردد موجودی مخوف و کالبدشکافی‌شده در پیرامون ملکش شکایت دارد. اگرچه آیری در ابتدا با بی‌تفاوتی و خونسردی به پرونده می‌نگرد، اما تصویر شبح‌گون خواهر درگذشته‌اش، میکو (با بازی کورومی ایناگاکی) که بر سطوح صیقلی پدیدار می‌شود، او را به احتیاط کامل فرا می‌خواند.

در سوی دیگر، پسر بدبین صاحب هتل (با بازی کنتو کاکو) با کنجکاوی و شوخ‌طبعی گزنده، بدون اعتنا به خطرات مرگبار ماورایی، در مراحل کار آیری سرک می‌کشد. آیری با تکیه بر تجربه خود وسایل نمادینش شامل یک شمع، تاری از مو و آینه‌ای جادویی را می‌آراید؛ اما بویل با چیدمان نشانه‌های وهم‌آلود، اطمینان روانی این زن را هم در دنیای فانی و هم در جهان ارواح به چالش می‌کشد.

یافتن قوطی پر از دندان‌های انسان و ظواهر روحی متصل به یک مسافر مرموز (با بازی موتسوئو یوشیوکا)، آتش تعلیق را بر بستر موسیقی مسحورکننده جاناتان اسنایپس شعله‌ور می‌سازد؛ قطعاتی صوتی که از ترکیب زنگ‌های بلورین و آواهای ناله‌گونه تشکیل شده است. علاقه‌مندان به وحشت روان‌شناختی سینمای کیوشی کوروساوا، به ویژه آثاری نظیر «ترسناک» (۲۰۱۶) و «طنین» (۲۰۲۴)، هم‌پوشانی‌های مضمونی چشمگیری در این اثر خواهند یافت.

در عین حال، فرجام پرکشش و عامه‌پسند فیلم با جلوه‌های پرانرژی هالیوودی گره خورده و تجربه‌ای سینمایی و دوگانه را برای مخاطبان خلق می‌کند.

آرین کاویان
آرین کاویان
نویسنده

آرین کاویان با بیش از ۱۲ سال سابقه در نقد و تحلیل فیلم، فعالیت خود را با مجلات سینمایی معتبر آغاز کرده است. او فارغ‌التحصیل رشته سینما از دانشگاه تهران بوده و در جشنواره‌های فیلم فجر و جشن خانه سینما به عنوان داور حضور داشته است. آرین به ابعاد فنی و روایی فیلم‌ها تسلط دارد و با زبانی ساده، مخاطب را به عمق داستان‌ها می‌برد. او معتقد است که هر فیلمی یک جهان است که باید آن را کشف کرد. با آرین در دل دنیای تصویر و داستان همراه شوید.

💬 دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.

✍️ ارسال دیدگاه