اکبر عبدی در ۴ شهریور ۱۳۳۹ در محله نازیآباد تهران به دنیا آمد. اصالت او به اردبیل میرسید. ورودش به دنیای هنر با مخالفت شدید پدرش روبهرو شد. اما مادرش با فروش سه النگوی خود، هزینه ثبتنام او در کلاسهای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را تأمین کرد. این فداکاری، سرنوشت او را برای همیشه تغییر داد.
فعالیت هنری اکبر عبدی در سال ۱۳۵۹ با تلهتئاتر «سنجابها» آغاز شد. شهرت اصلی او اما در سال ۱۳۶۲ و با سریال کودکانه «بازم مدرسهام دیر شد» رقم خورد. ورود او به سینما نیز در سال ۱۳۶۳ با فیلم «جنجال بزرگ» اتفاق افتاد. از آن پس، او به یکی از چهرههای ثابت کمدی و درام ایران تبدیل شد.
اکبر عبدی در طول چهار دهه فعالیت، دو سیمرغ بلورین دریافت کرد. اولی برای فیلم «مادر» در ۱۳۶۸ با نقش غلامرضا، پسر معلول ذهنی. دومی برای فیلم «خوابم میآد» در ۱۳۹۰ که در آن نقش یک زن را ایفا کرد. این دو نقش متفاوت، توانایی خارقالعاده او را در تغییر چهره و شخصیت نشان میدهد.
در کارنامه سینمایی او، آثار ماندگاری دیده میشود. «اجارهنشینها»، «آدمبرفی»، «ناصرالدینشاه آکتور سینما»، «هنرپیشه»، «رسوایی» و «اخراجیها» از جمله این فیلمها هستند. در تلویزیون نیز «بازم مدرسهام دیر شد»، «محله برو بیا»، «محله بهداشت»، «در چشم باد»، «محله گل و بلبل» و «امام علی (ع)» از جمله کارهای او هستند.
نکته شگفتانگیز در کارنامه اکبر عبدی، توانایی او در ایفای نقشهای زنانه با گریم سنگین بود. این توانایی، لقب «مرد هزارچهره» را برایش به ارمغان آورد. او از کمدی تا جدی، از پیرمرد تا زن جوان، همه را با باورپذیری بازی میکرد. بنابراین او یک هنرمند تمامعیار بود.
زندگی شخصی اکبر عبدی نیز پر از لحظات تأثیرگذار است. برادرش اصغر عبدی از دلاوران تیپ ۵۵ هوابرد شیراز بود که در سال ۱۳۶۳ در جبهه فکه مجروح و شیمیایی شد و در اسفند ۱۳۸۰ به شهادت رسید. اکبر عبدی با دختردایی خود معصومه (نینا) قاسمی ازدواج کرد و دخترش المیرا در برخی پروژهها در کنار پدرش ایفای نقش کرد.
محبوبیت اکبر عبدی از مرزهای ایران فراتر رفته بود. آثار او در افغانستان نیز بسیار محبوب بود. برای نسلهای مختلف بینندگان افغان، او چهرهای آشنا و دوستداشتنی محسوب میشد. بنابراین او یک سفیر فرهنگی غیررسمی نیز بود.
پس از درگذشت او، چهرههای سیاسی و فرهنگی پیامهای تسلیت صادر کردند. مسعود پزشکیان، سیدعباس صالحی و سیدعباس عراقچی او را «مرد هزارچهره سینمای ایران» و «هنرمندی مردمی» توصیف کردند. این واکنشها نشان میدهد که اکبر عبدی فقط یک بازیگر نبود؛ او بخشی از حافظه جمعی چند نسل بود.
💬 دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.